Home
American Football
Filmpjes
Foto's
Gedichten
Van je moeder
Dagboek van je vader
Muziek
Verhalen
Gastenboek

Van mama gekregen

19 februari

Hikken

Man, wat zit ik overal tegenaan te hikken. Ik probeer uit alle macht alle schepen achter mij te verbranden, alle bruggen op te blazen, alle herinneringen te vergeten en te verbannen en dat lukt natuurlijk niet. Steeds meer realiseer ik mij dat ook ik verder moet, zonder jou, zonder Anneke, zonder alles wat geweest is. Wel mét jouw broer en zus, mijn kinderen en mét alles wat er nog komen gaat en toch nog steeds met alles wat al geweest is. En dan raak ik helemaal in paniek lieverd. Ik weet dan niet meer hoe ik verder zal gaan. Ik heb zo het gevoel dat ik jou verloochen als ik die stap moet nemen. Dat ik jou ergens daar achter laat. Anne-Marije is nu ook 16, net zo oud als jij was toen je van ons heenging en dat is zo fokking klote om te beseffen man.

Mensen vragen mij of het goed gaat met mij. Vragen of ik mijn pad in deze shitzooi heb gevonden. Als ik dan vraag waarom dan krijg ik te horen dat ik niet meer schrijf in mijn dagboek, voor jou. Maar ik kan het gewoon niet meer, ik ben leeg, ik ben op. Ik voel zo'n intense pijn, zo'n diep verdriet als ik bedenk wat ik allemaal had. Anneke heeft het mij vaak gezegd, geniet nu nog van de kinderen, zolang het kan. Daarmee bedoelde zij niet dat er 1 weg zou vallen maar dat jullie op een dag allemaal uitvliegen. En ik merk dat die pijn dus veel dieper gaat dan het overlijden van mijn grote kanjer. Het is ook het overlijden van mijn verleden en dan bedoel ik niet alleen mijn eigen jeugd. Het zijn vooral alle herinneringen die ik elke dag weer voor mij zie. Alles is zo helder en duidelijk. Ik zie jou en het gezin op de meest vergeten plekken ineens opduiken. Oh ja, daar zijn wij ook geweest, oh ja, jij was er toen nog...

Lopen, fietsen, aanwezig zijn in omgevingen waarvan ik weet dat jij er ook geweest ben. Meteen ben ik op mijn hoede, besef ik dat...

Het zuigt Jochem-Bram, it sucks BIG time!

===================================================================================

27 december

Eenzame Kerst?

Tja, ook wederom alweer een kerst zonder jou man. Het is gewoon niet hetzelfde meer. Kerstavond zouden wij naar t kerkje in Oosterleek gaan om de kerst in te luiden met zang en muziek maar vanwege het weer ging het niet door. Zal wel weer loos alarm zijn zoals zo vaak in dit kikkerlandje maar goed. Daar zat ik dan met mijn goeie gedrag... Ik had al niet veel zin in de kerst dit jaar en om er ff in te komen is dit altijd wel lekker. De hele avond alleen thuis gezeten en geluisterd naar het gezang in de kerk hiernaast. Ach, ik kon overal heen weet je maar laat mij maar alleen. De laatste tijd ben ik het liefste meer en mer alleen. Ik vermaak me wel, kom mijn dagen wel door. Het zijn nog steeds de nachten waar ik bang voor ben. Elk uur de klok zien, onrustige dromen, vroeg wakker, niet in slaap kunnen vallen. En dan maar gaan malen, wat als ik... Hoe zou het zijn geweest als... Met wie zou jij komen opdagen bij de kerstbrunch...

Eerste kerstdag ben ik bij mama en Wim-Cees en Anne-Marije geweest, ik zag er zo tegen op de hele dag in jouw huis te moeten zijn en het was zo geweldig gezellig geworden! We hebben eerst lekker gebruncht en ondertussen de cadeautjes uitgepakt. Je zus wilde wachten tot 's avonds maar daar heb ik ff een stokje voor gestoken, ik was veel te nieuwsgierig. Ondanks onze beperkte budgetten waren er toch fantastische cadeautjes voor iedereen. Ze hadden allemaal erg hun best gedaan. Onze laatste kerst, toen alle cadeautjes al uitgepakt waren, liep jij ff naar boven en kwam terug met de cadeautjes voor iedereen, nog niet ingepakt, gewoon zo overhandigd. Wat een humor! Gek dat ik mij zo weinig kon herinneren voorheen en dat ik nu zoveel dingen weer kan zien, alsof ze op mijn netvlies gebrand staan. Ik hoef mij maar even af te stemmen op een bepaald cadeau of een gebeurtenis en ik zie het zo weer haarscherp voor me.

Ik heb iedereen een grafkaars gegeven, zo'n stom woord vind ik dat, ook al zegt het precies wat het is, kan dat nou echt niet anders genoemd worden? We zijn in de auto gestapt en hebben alle lichtjes bij jouw monument aangedaan. Een dik pak sneeuw overdekte nog de grond en de lantaarn brandde lichtjes. Mama en Anne-Marije zeiden dat het zo echt is als je daar staat en dat is ook zo man, het is zo verdomde echt, zo klote als je daar staat. Niet om daar bij de plek waar je lichaam ligt te zijn maar om te beseffen dat het echt waar is, dat je echt weg bent, dat je echt bent overleden. Dan besef je dat het leven vergankelijk is maar waarom dan jij man? Waarom mocht ik niet in jouw plaats gaan? Zal dit de reden zijn dat ik nog steeds zo vaak mogelijk naar je "toe ga"? Zal dat zijn om eindelijk tot mij te laten doordringen dat jij echt dood bent? Je hoort gewoon zo bij ons man, je hoort gewoon echt zo bij ons, ons klavertje vijf, ons gezin. Ondanks alle gezelligheid zal er voor altijd zo'n lege plek in ons hart zijn in ieder geval die van mij. En dat is het dubbele van de situatie denk ik, aan de ene kant is mijn hart warm en gevuld van alle herinneringen aan jou en aan de andere kant is er die verscheuring, de koude en de stile en leegte in mijn hart. Vind je het gek dat ik niet meer weet wat te doen?

We hebben heerlijk gegeten en nog een filmpje gekeken en daarna huiswaarts. Tweede kerstdag was ik alleen, heb verder niets gedaan, ben zelfs de deur niet uitgeweest en op zondag, derde kerstdag heb ik de hele zooi gelijk maar weer opgeruimd, de kerstboom, de ballen, de slingers, de lichtjes, weg ermee. Opgeruimd staat netjes. Nu nog ff oud en nieuw en dan is deze maand ook weer voorbij. Wel ben ik benieuwd naar de nieuwjaarsduik, hoe zal het weer zijn, hoeveel mensen zullen er komen, zul jij aanwezig zijn, ergens? Samen je opa's kijken hoe die gekke Hollanders te water duiken? Ik hoop het man, geef maar een knipoog. Zo'n zin in 2010...

Noh!

======================================================================================

10 december

Time flies, even if ur NOT having fun

Hé mooie man van me. Ik wil weer even wat opschrijven anders explodeert mijn hoofd. Er gebeurt heel veel deze maand man. Per 01 december ben ik ontslagen bij het Clusius. Ze hebben mij heel netjes behandeld, behalve dan dat ik nu wel op straat sta. Ik kan het tempo gewoon niet meer volgen man, het tempo waarin alles maar doorgaat en doordraait. Veel vragen komen nu al op mij af, wat doe je met Sinteklaas, wat doe je met de feestdagen, wat doe je met oud & nieuw. Het is gewoon allemaal teveel. Ik zit hier op mijn eiland en niemand doet me wat dacht ik maar dat is niet zo hoor. Rust is nergens als het niet in jezelf zit...

Ik ben volop bezig met de voorbereiding van de nieuwjaarsduik, de duik waar jij ook menig keer aan mee hebt gedaan. Je bent een echte waterrat, altijd al geweest en je bent net als je vader ook gek op "rare" dingen doen, dingen uitproberen, uitzoeken en daar had je nog je hele leven mee voor de boeg. Je noemde jezelf al heel vroeg de uitvinder aan tafel van allerlei gerechten, alles moest en zou je uitproberen. Wij hadden maar 1 voorwaarde: wel alles opeten en daarna weer of nooit meer! Man, wat heb je wat uitgeprobeerd aan de ontbijttafel met broodjes met van alles erop en soms had je het echt goed en soms ook echt goed fout. Ik vind het fijn om dit te organiseren samen met mama maar het echte plezier is er niet, niet de lol, de prettige voorbereiding meer. Er zitten zoveel haken en ogen aan vast, zoveel momenten waarbij jij ontbreekt, zoveel foto's waarbij jij ontbreekt en er zijn zoveel mensen maar jij bent er niet meer bij.

Vanavond hoor ik dat de zoon van een bekende van mijn internet vriend op 21 jarige leeftijd is overleden. Hij was terminaal, had misschien nog een jaar te leven maar heeft afgelopen week een autoongeluk gehad en is daarbij om het leven gekomen. Ik ben dan gelijk overstuur Joch, ik ben dan gelijk aan het huilen. Steek een aantal kaarsjes aan voor al die jonge mensen. Al die mensen die op veel te vroege leeftijd ons ontnomen zijn en nog elke dag worden. Bijna elke dag lees ik wel van een scholier die in het verkeer is omgekomen. 12 jaar, 16 jaar, 21 jaar. Dat zijn toch geen leeftijden om heen te gaan! En dat in deze moeilijke, donkere maand. Niet dat er een maand is waarin het wel zou moeten kunnen maar deze maand heeft voor veel mensen zo veel betekenis. De donkere maand waarin wij veel feesten hebben juist omdat het zo donker is! Het hele kerstverhaal gaat over niets anders: licht in de duisternis. Ik zie het lichtpuntje ff niet meer man, waar ik ook kijk, hoe ik ook zoek. Of ik mijn best nou doe of helemaal niets. Ik zie het lichtpuntje niet meer.

Wil jij n sterretje voor mij laten schijnen man deze maand en voor iedereen die het vooral deze maand zo moeilijk heeft? Ik stel mij jou altijd voor daar ergens, om juist deze jonge mensen op te vangen. Jonge mensen die er niets van begrijpen dat ze ineens "dood" zijn. Net als hier op aarde Jochem-Bram, waar jij ook zovele jonge mensen (vooral meisjes) hebt geholpen, door je rust, je stem en je aandacht. Je wordt hier zo gemist Joch maar als ik daar aan denk, dat jij daar ergens nog harder nodig bent dan hier, dan kan ik er heel misschien iets van begrijpen, want wat ben je toch een pure, mooie, zachte ziel lieverd.

Papa

===================================================================================

29 oktober
Ooit

Ja, ooit zullen wij elkaar weer zien Jochem-Bram. God man, wat had ik mijn leven toch anders voorgesteld. Alles ging perfect, voor de wind, althans, in mijn ogen. Na de scheding van Anneke heb ik jullie al vrijgelaten. Ik wilde geen verplichte bezoeksregelingen, geen verplichte weekeinden, geen verplichtingen voor jullie. Het was niet jullie keuze om je ouders te laten scheiden. Ik vind dat een kind zijn eigen draai moet kunnen geven aan zo'n bizarre omstandigheid. En dat gebeurde ook, langzamerhand kropen wij weer naar elkaar toe, we belden weer wat vaker, smsten wat af en gelukkig was ik ook weer welkom op de Brik zodat ik je daar ook weer wat vaker zag. En dan natuurlijk elke morgen bij onze krantenwijkies, kadoom, kadoom, kadoom hoorde ik dan al vanuit de verte. En ja hoor, daar kwam je langzaam aan fietsen, relaxed, tis nog vroeg. "Hi pap", zei je dan, "lekker geslapen? Telegraafie ruilen voor n Volkskrant?". Man wat mis ik je stem, wat mis ik je aanwezigheid hier.

Veel clichées komen weer op mij af nu ik hulp wil zoeken. Het is allemaal ZO duidelijk als wat, jij bent er niet meer EN ik WEET t, geloof me, ik WEET t. Elke dag weer, elk moment van elke dag, weer dezelfde pijn, het gemis en vooral het diepe verdriet. Zal ik ooit uitgehuild raken? Zal ik ooit bij de aanblik van een klein jongetje, een kind, een jongere, een puber, een scooterstakker, een volwassene op een brommer, een motorrijder, een fietser onderweg naar..., iemand met een pet, een ongeluk op TV, in de krant, om mij heen, in de lucht, hier op aarde, zal ik ooit Joch? Zal ik ooit iets kunnen zien zonder deze pijn, zonder deze relatie te leggen? Het ging een tijdje redelijk, kon ik alles beredeneren maar nu J-B ben ik de weg weer helemaal kwijt. En weet je, het maakt niet uit wie ik spreek of wat ik te horen krijg. Over het feit dat je dichtbij bent, dat je in de buurt bent, dat je aanwezig bent. Want weet je J, ik zie je verdomme niet, ik zie geen fuck en ik merk er ook geen zak van want je bent weg, al ruim twee jaar ben je gewoon foetsie.

Ik ben kwaad Joch en voel mezelf verloren, ik heb ook verloren, letterlijk, alles verloren wat ik had. En dan heeft het geen fok zin om te zeggen; kijk eens wat je allemaal nog wel hebt want dat weet ik wel hoor en dat zie ik ook en dat voel ik ook en ik doe ook echt wel mijn best om het vol te houden maar ik kan niet meer, ik ben op, leeg, kapot. Ik voel me verloren midden tussen iedereen in, midden in het leven staand verlies ik alles om mij heen en het ergste is dat het mij helemaal niets meer uitmaakt. Doe maar, erger dan dit kan toch niet.

Weet je man, ik draai mijn muziek, ik draai ook jouw muziek, ik draai onze muziek en denk aan jou. Man, wat was je gek op muziek, zo hard mogelijk, ik zal Bob's filmpie s opzoeken en plaatsen want ik heb al zolang niets meer gedaan aan de website. Ik stel alles zo uit. Totdat, totdat... jij weer terugkomt?

Ik mis je gabber!

===================================================================================

09 oktober
Daarboven

Op de achterkant van mijn uitgeprintte vliegticket moet ik je even schrijven man. Ik ben onderweg naar Alicante, Spanje. FF de warmte, ff er tussenuit, ff niets...

Ja, ik vlieg weer boven de wolken Joch, wat is het toch mooi man, wat heb je toch een goeie keuze gemaakt. Alles lijkt perfect hier, alles heeft een betekenis en een doel; de wolken zijn zacht en wollig, de zon verwarmt de schaapjes en werpt een prachtig licht op deze wolken die net bergen lijken in de verte. Ik drink mijn blikje Heineken en denk aan jou, in je straaljager, supersnel boven de wolken uit. Wat heb je het goed voor elkaar man.

Op Schiphol las ik even de voorkant van de Telegraaf: 54 nieuwe piloten zoeken ze bij de luchtmacht. Nou, 53 is ook goed want jij zit er al bij, goedgekeurd, net geen 1 meter 85, geen bril of botbreuken, geslaagd en je HAVO in de pocket.

Het is mooi hier Joch, je hebt gelijk...

===================================================================================

01 oktober
In de diepte

Wat heb ik toch lang tegen deze dag opgezien lieverd, al maanden, eigenlijk na je verjaardag al begon ik op te zien tegen deze dag. Voor mijn gevoel een dag waarop ik bewust afscheid van je neem, elk jaar weer. En het lijkt nog wel erger dan de eerste keer te horen krijgen dat je zoon, Jochem-Bram, overleden is, bij een ongeluk om het leven is gekomen. Wanyt nu wéét ik het immers al van tevoren; jij sterft deze dag, jij gaat deze dag dood, jij bent er daarna niet meer. Met die wetenschap ga ik iedere keer weer het jaar door, van de feestdagen in december tot pasen. Van koninginnedag tot vaderdag. En dat zijn dan alleen nog maar de dagen dat het "normaal" is dat wij elkaar zien. Al die andere dagen waarop ik opsta met de gedachte dat mijn gezin niet meer compleet is, dat mijn gezin uit elkaar gevallen is, al die dagen tel ik maar even niet mee, het zijn er tenslotte maar bijna 365...

Ik heb 's morgens ff een bos bloemen op de plek neergezet man, een blikkie Heineken opengetrokken en zitten staren naar je foto, mezelf nog steeds afvragend: waarom? waarom? waarom toch? Daarna mama opgepikt en we zijn samen naar je monument gegaan. Wederom was het mooi weer. Er stonden al wat bloemen en zelf hebben wij ook wat mooie bloemen en plantjes neergezet. Het blijft zo in en in triest allemaal. Gelukkig wilde Wim-Cees zijn 21e verjaardag een dag later vieren dit jaar, ik was echt niet in de stemming voor een groot feest.

's Avonds nog ff bij mama en Anne-Marije gegeten en nog een tijdlang bij het vuur gezeten. Toch nog even bij elkaar.

Het doet pijn man, vreselijke pijn!

===================================================================================

27 september

Happy birthday, vader!

Ja, dat zou je vandaag gezegd hebben tegen me man, net als zovele jaren hiervoor. Maar je bent er niet Jochem-Bram, niet hier bij je broer en zus. Niet hier aan de tafel waar wel, toevallig?, voor zeven personen gedekt was, per ongeluk... Ja, je bent er wel, de hele dag, de hele week, de hele maand al, in mijn gedachten, in onze gedachten, in de gedachten van velen weer. En het is zwaar J, het is zo ontzetten zwaar, ik voel mij zo intens verdrietig. Ik ben maar naar jou toe gegaan vanmiddag, ff rustig bij je gezeten. FF je monument verzorgt. Ik heb weer wat nieuwe plantjes geplaatst en water gegeven. Van de week was het al 2 jaar terug dat je buurmeisje Marjon bij een verkeersongeluk om het leven is gekomen, ook nog heel jong. Toen ik bij je was kwam de hele familie aan, met grote bossen bloemen. Ik ben toen maar weggegaan en heb ze sterkte gewenst en begon spontaan te huilen. Het verdriet was zo voelbaar. Zulke jonge mensen allemaal bij je, het klopt toch gewoon niet man?

Vandaag mijn verjaardag, ik wil het niet meer vieren misschien zelfs wel nooit meer vieren. Alleen voor je broer en zus kan ik er toch echt niet onderuit. Ik stond op tijd op en werd meteen weer terug gestuurd naar bed door Anne-Marije, ik mocht er nog niet uit. Even later kwam ze binnen met een door mama zelfgemaakte appeltaart én 45 kaarsjes, sooooo lief... Ik kon ze gelukkig in 1 keer uitblazen en heb mijn wens gedaan. Ik mag m niet vertellen maar ik denk dat het niet zo moeilijk te raden is. Verder heb ik veel telefoontjes en smsjes gehad en dat is erg fijn, ik wil niet vergeten worden hoor, ik wil gewoon ff alleen zijn, op een eiland, ver weg van alles en iedereen. En als ik daar dan ben wil ik zo snel mogelijk weer terug.

Nu weer verder deze week door Joch, zonder mijn grote steun al die jaren, zonder mijn borrel. Vijf weken sta ik nu al droog man en het wordt met de dag moeilijker. Lichamelijk gaat het wel weer ok maar geestelijk sta ik aan een afgrond en het is zo verleidelijk om me gewoon maar te vallen. Ik weet echter dat dat niets oplost en probeer op andere manieren te blijven staan en steviger in mijn schoenen te komen staan. Onder andere door hard te lopen, ik heb er erg veel plezier en moet erg rustig aan doen voor mijn lichaam.

Ook mama was van de week weer even van de kaart, had even een terugslag en ik merk dan dat ik gelijk in actie wil komen. Gelukkig bleek alles achteraf helemaal goed te zijn, kan ook niet anders, ze is goed bezig met het oppakken van haar leven. Het valt me erg tegen allemaal Jochie, ik ben erg teleurgesteld in alles en iedereen en vooral in mezelf. Veel ruimte heb ik nodig en mag ik aan mezelf geven want ik weet dat daar de oplossing ligt, bij mezelf, veel ruimte en tijd.

Ik hou van je man en ik mis je ontzettend!


===================================================================================



18 september
Geloof

Hi mannert, long time no c!

Ik mis je kerel, ik mis je onwijs. Als ik de hele dag bezig ben met mijn dagelijkse beslommeringen of als ik lekker bezig ben achter de computer met mijn muziek dan gaat het nog wel. Als ik echter de straat op ga begint het al. Met de schoolgaande kinderen, met de brommers die voorbij komen, met überhaupt mensen die leven en doorgaan. Met baby’s die worden geboren en gezinnen compleet maken, ouders blij maken, wat heeft het voor zin, straks zijn ze ineens dood. Met kinderen die ik zie spelen, wat heeft het voor zin vraag ik mij af, straks zijn ze ineens dood. Met pubers die opgroeien en hun eigen weg gaan, hun eigen manieren van leven ontdekken en tegen alles aanschoppen wat ze ooit geleerd is, wat heeft het voor zin, straks zijn ze ineens dood.

Het is gewoon nog steeds niet voor te stellen hoe ik door kan gaan man. Ik weet niet waar ik elke dag de kracht vandaan haal om maar door te leven. Ik heb nu bijna vier weken geen druppel drank gehad en daar ben ik best wel trots op. Mijn gezondheid is met sprongen vooruit gegaan en voor de rest... Ik weet het niet man, voor mij hoeft het allemaal niet zo meer weet je. Voor mij mag het nu wel afgelopen zijn allemaal. Al die poppenkast. Al die sores om maar te overleven. Ik heb er gewoon helemaal geen zin meer in zo. Door de roes van de drank kon ik mij nog wel voortslepen maar nu totaal nuchter komt alles tien keer zo hard op mij af en het gaat maar door en het gaat maar door. Dus hoe ik het ook wend of keer, ook ik moet gewoon maar door, met de rest mee, de kudde achterna.

Anne-Marije is een week weg met school, naar Berlijn. Zij mist je zo onwijs J. Ze voelt zich wel erg alleen en verlaten zonder je. Ik heb je maar gevraagd of jij een beetje op haar wilt letten vanaf je mooie plek daarboven. Ik mis haar wel heel erg, de afstand is dan toch te groot of zo. Jij had het vast geen vijf dagen volgehouden man, een paar dagen voor je vertrek was je na één dag alweer terug en niet omdat je heimwee had hoor. Wim-Cees is met zijn voorbereidingen bezig voor zijn 21e verjaardag alweer. Hij wil dat graag groots vieren in Amsterdam en heeft iedereen uitgenodigd. 21 jaar alweer J. Wat een leeftijd hè, dan ben ik alweer 21 jaar en negen maanden vader, wat vliegt de tijd.

En dan is het bijna alweer 1 oktober man, ik zie er al weer zo tegenop. Had niet verwacht dat het zo moeilijk zou zijn om met een datum om te gaan maar ze hameren allemaal de hele tijd maar door mijn gedachte. Heel onrustig word ik er van. Af en toe voel ik je even bij me en dan moet ik huilen omdat ik het nog steeds helemaal niet eerlijk vind Joch. Het blijft gewoon een kutstreek en ik baal er van. Alles verwijst naar jou en naar ons leven met jou. Bernard heeft zijn autorijbewijs in één keer gehaald, hoe zou jij het hebben gedaan? Zou je eerst je motorrijbewijs zijn gaan halen of toch, zoals je een paar dagen voor je dood tegen mij zei, eerst ook je autorijbewijs gaan halen om wat ervaring op de weg op te doen. Vanaf je 18e mocht je toch nog geen 1000 RR gaan rijden dus kon je net zo goed wat langer wachten. Dat zijn gekke momenten Joch, als het leven aangeeft door te gaan, dat er raakvlakken zijn die pijn doen en vreugde tegelijk brengen. Op je verjaardag lag er ook een hele mooie kaart van Renate, een oud klasgenootje van je uit 4 Havo. Ook zij schreef over jouw brommerrijbewijs, hoe jij dat net ff eerder haalde dan zij en dat je dat nu ook vast weer gedaan zou hebben. Ik zal een kopietje mee doen op de post voor je.

Het valt allemaal nog niet mee lieverd, ik wil zo graag en zo snel maar ik kan alleen maar hele kleine stapjes doen omdat ik anders steeds maar op mijn bek blijf gaan en daar ben ik ook mee aan.

Nee, ik geloof niet...

===================================================================================

14 augustus

Kermis

Wederom een klote kermis, wederom een super klote kermisborrel, er was er geen. Was met je zus naar het vuurwerk wezen kijken, American Party was het dit keer omdat Theo te druk is met zijn meissie. Blijft een raar idee man dat jij daar twee jaar terug ook stond met je neefje op je schouders. Blijft raar om de motoren daarna weer te zien vertrekken, jij en Ber zijn er ook weer ff geweest. Bleef nog ff hangen met Anne-Marije, ff niks, iedereen ging al snel naar de Klinker. Uiteindelijk gingen wij ook die richting op maar iedereen zat binnen en dus zijn wij even de kermis over geweest. Je zus kent inmiddels bijna meer mensen dan mij dus dat vond ik wel lachen. Raymo kwam ook nog ff voorbij en nog vele anderen, jij was er echter weer niet bij...

Was vandaag de verjaardag van je oma, een vrouw die je nooit hebt gekend, ach wie wel eigenlijk? 72 jaar is ze al weer geworden, helaas zit een feestje er al jaren niet meer in... Had haar zo graag aan jullie voorgesteld. Dan had je oma Mariet en oma Riet! Helaas zit dat er niet in dit leven, misschien ooit nog eens?

Ik heb vandaag een goeie dag gehad man, onwijs veel opgeruimd, weggeflikkerd en schoongemaakt. Ik was heel actief bezig, ben nog naar grof vuil geweest en heb een aantal dingen opgehangen. En toch, ik voel me zo zwaar klote. Ik vond vandaag een kaart van vaderdag, denk van 2006. Buiten al de spulletjes die jij gemaakt hebt voor vaderdag en die nog steeds mijn bureau versieren. Maar ik moet zo huilen lieverd, als ik jouw mooie tekst lees:

Vader elk jaar wordt jij steeds raarder

maar ook bijzonder,

als ik over de regels ga

krijg ik veel gedonder

vader ik hou van jou

xxx J-B

Tja, ik ben je vader man. Ik ben die man die jou zo onwijs mist. Ik zit er helemaal doorheen.

Waarom toch?

===================================================================================

11 augustus

Lieverd

Ik zwerf tussen twee werelden man, tussen compleet de weg kwijt en precies weten wat ik eigenlijk wil. Tussen compleet gek worden en mijn eigen weg bewandelen. Tussen compleet laveloos aan de kant van de weg gaan zitten tot mijn eigen pad bewandelen... Vandaag was ik bij de Brijder en ik voel dat het goed is dat ik deze weg bewandel maar dan sta ik bij je monument, bij het kale, niet volledige monument en dan zie ik een man staan die wat friemelt aan een stokroos, wat zenuwachtig trekt aan een sigaartje en daar maar staat. Bij het monument van zijn zoon, 27 jaar, Peter... En hij vertelt mij dat hij sinds de zomer van 2001 zich precies zo voelt als ik beschrijf. Hij vertelt iedereen nog elke dag over zijn zoon die... Hij vertelt nog iedere dag over de tegenwoordige tijd met zijn zoon... Na acht jaar vertelt hij nog steeds over zijn zoon aan iedereen...

Mijn tweede jaar moet nog beginnen J.

Mijn tegenwoordige tijd is gewoon compleet KUT!

Mijn leven staat op zijn kop en ik begin pas te rollen...

Mijn zoon is nergens meer te vinden, is van het ene moment op het andere weg en ik mis hem zo...

Ik word stilaan helemaal gek zonder je man, ik kan mezelf niet meer bijbenen. Ik kan het niet meer opbrengen om je niet te zien.

Ik sta helemaal in niemandsland J-B, ik weet niet meer waar ik heen moet gaan. Ik kan hét leven niet meer oppakken, ik kan hét niet meer vinden. Weet bij God niet wat ik straks moet beginnen zonder drank als ik nu al zoveel pijn heb mét. Maar het ziet er goed uit man, ik ga in behandeling; eerst met een arts, dan in een groep twee keer per week gesprekken, dan een levensstijltraining, nummer 4 ? en dan misschien zelfs nog wel running therapie. Hardlopen terwijl ik af K I C K? Ik heb mij er in ieder geval wel voor opgegeven. Ondertussen gaan ze mij testen op ADHD!?!?! Ach, je had het niet van een vreemd, misschien is die onrust wel een oorzaak van van alles. Als ze maar niet gaan gooien met ritalin, man wat een bende is dat zeg. Heb het samen met je gebruikt, in overleg met de psycholoog. Na ruim een dag ben ik er weer mee gekapt en wist ineens precies wat je bedoelde, wat een teringspul! Ik was compleet de weg kwijt en om nou de ene drug voor de andere in te wisselen...

Ik zie het allemaal wel J, ik wil het ZELF doen, ik MOET het zelf doen, ik KAN het alleen maar zelf doen. Meer is er niet. En ik ga het weer redden buddy, net als altijd.

Don’t fok with me u know...


===================================================================================

06 augustus

De tijd

Na een lange warme, hete dag, zit ik even buiten man en denk aan alles wat er gebeurd, what else is new... Nog ff n rosé biertje en ff afkoelen. Jij bent hier ook regelmatig geweest man, in mijn huisje toen Lars er nog woonde en jij met feestjes meeging of misschien ben je hier ook wel wezen logeren of chillen met Kay? Ik zie je in ieder geval nog zo rondlopen hier in de huiskamer.

Gaby’s moeder is overleden vorige week en ik moet eerlijk zeggen dat dit toch wel weer behoorlijk indruk gemaakt heeft op mij. Niet alleen haar dood, vooral ook haar eenzaamheid die ik bemerkte in haar strijd. Ik voel ook veel overeenkomsten met patronen die ik dagelijks tegenkom. Samen met Gaby, Guus en Erwin heb ik geholpen om haar huisje leeg te ruimen en dat is echt bizar man. Spullen van iemand beoordelen op hun waarde. Nog bruikbaar voor... jezelf, een kennis, marktplaats, de kerk... Geen eenvoudige klus hoor. Spulletjes waar iemand heel erg trots op was, spulletjes die iemand heeft bewaard met een reden, alles verdwijnt een kant op. Je kunt er iemand blij mee maken, zelf nog gebruiken of het wordt zelfs weggestort bij grofvuil. Het was een hele rare gewaarwording in ieder geval. Zelf loop ik wel eens door mijn huisje en dan denk ik wat zal er overblijven nadat ik er van door ga? En dan flikker ik gewoon alles weg waar toch niemand (volgens mij) meer aan heeft. Ruimt lekker op maar het blijft bizar. Van jou bewaar ik echt alles man, afschriften van de bank vond ik vandaag nog bij het opruimen. Huilend het boekje doorgebladerd, jouw geld, jouw zuur verdiende geld, onze communicaties erover, je inkomsten en uitgaven, vooral veel brommeronderdelen op t laatst, pfffff, zware shit man zo ineens.

Ook heb ik deze week Wim-Cees geholpen naar zijn nieuwe kamer aan de Prinsengracht te verhuizen. Op 1 dag alles witten, gaatjes dichten én weer boren en alle spullen verhuizen van twee hoog achter naar de beneden verdieping. Hij is er zo blij mee en dan is het zo fijn om te doen. Zijn nieuwe kamer heeft veel meer mogelijkheden, grenst aan de tuin van het Zonshofje en heeft géén trappen meer! Gelukkig hadden mama, Anne-Marije, Conny en oma een dag eerder alles ff lekker schoongemaakt want het was wel een zwijnenstal hoor.

De tijd gaat snel lieverd, gelukkig maar, des te eerder zijn wij weer samen.

Oh man, die tijd...

===================================================================================

05 augustus

Mooi niet

Tja, augustus alweer man, wat gaat t allemaal toch snel en wat gebeurd er (voor mij dan tenminste) onwijs veel...

Vannacht werd ik om 1 uur wakker en dacht gelijk in paniek aan je. Ik dacht aan Wim-Cees die opbelde vanuit Parijs, hij had net een smsje gehad met condoleances... Helemaal in paniek op 500 kilometer afstand en ik kon niks doen, niet ondersteunen, niet vasthouden, niets! Machteloos! Michael, Theo en Gaby waren al onderweg naar hem toe, op een half uurtje afstand nog maar... Voor het eerst werd ik zo geconfronteerd met complete machteloosheid... maar ik deed t wel, ik was er wel voor hem. 5 seconden kan ik daar dan aan denken man, misschien nog niet eens en dan raak ik helemaal in paniek, word ik helemaal gek van pijn, verlangen en gemis. Zo onvoorstelbaar.

Of nog steeds het stukje vertellen over je overlijden aan je zus Anne-Marije. Op jouw school, de dependance van de Werenfridus, voor jou nog de OPDC. Uit de les werd ze gehaald J en zij voelde al nattigheid. Zelfs nu ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen en kan ik mij niet voorstellen dat je als vader niet alleen je zoon verliest maar tegelijkertijd ook er bent voor je andere kinderen, mijn andere kinderen. Dat doet zo ongelofelijk veel pijn man. Iemand zo helemaal, compleet in elkaar zien storten, die zo kapot gaat in je armen, niet eens meer kan staan van de pijn en verdriet. Ik kan het gewoon niet hoor man, ik kan het gewoon nog steeds niet aan, schiet mij maar lek. Gelukkig hebben ze deze dependance, deze school gesloopt. Jij was er toch niet gelukkig.

Elke dag is nog steeds een drama lieverd. ’s Avonds wil ik eigenlijk niet gaan slapen omdat ik dan alweer bang ben voor de dromen, de volgende dag en alle malende gedachten. Wat als ik nou toen en toen en toen en toen... Het liefste blijf ik de hele nacht wakker nu en slaap overdag, ik begin Bob wel een beetje te begrijpen. Net alsof ik rustiger word als de hele wereld slaapt. Net alsof er dan ineens veel meer te doen is, veel meer helderheid is, veel meer inzicht in die drukke brains van me.

Ook zint het mij niets dat de boomstam nu weg is bij je monument, als ik nu aan kom lopen dan is het kaal en leeg daar bij je. Jij verdiende die boomstam Jochem-Bram, jij was die boomstam voor ons allemaal. Nu staat de boomstam hier op mijn balkon en ben je een beetje dichterbij. De nieuwe lantaarn werd steeds uitgeblazen en dat wil ik gewoon nog steeds niet, ik wil dat er dag en nacht een lichtje voor jou brand. Honderden, duizenden waxinelichtjes, vele, vele liters lampenolie hebben wij al opgebrand om dat pure lichtje dat jij bent hier aan te houden en vele zullen er nog volgen.

Ik mis ook ontzettend de gesprekken met je moeder man. Af en toe hoor ik iets van haar en ik weet dat ik haar los moet laten maar man wat mis ik haar. Wij hebben gewoon onze tijd gehad denk ik en nu moet ik weer verder maar ik wil en kan het niet lieverd. Ik wil niet vooruit, ik wil achteruit, terug in de tijd, terug naar de tijd dat alles nog “normaal” was. Dat jij er nog was en dat wij allemaal samen op de Brik ons ding deden.

Mooi niet dus...

===================================================================================

19 juli

Eindelijk...

Eindelijk weer eens een woordje van mij man. Eindelijk weer eens het gevoel dat ik kan gaan schrijven, mag gaan schrijven. Eindelijk de stap genomen om professionele hulp te gaan zoeken. Eindelijk de stap genomen om de GGZ in te schakelen. Eindelijk de stap genomen om iets te gaan doen met het steeds meer drinken. Eindelijk ook keihard in de rug gestoken door iemand waar ik heel veel van hou. Uiteindelijk is het nu het moment dus!

Er is veel, heel veel gebeurd lieverd. Het allerergste is dat ik dus zo totaal kapot ben van jouw afwezig zijn dat ik niet meer weet waar ik het zoeken moet. Ik loop weer ff wat zondagskranten voor Lars en ik voel dan zo jouw aanwezigheid, ik voel dan zo dat ik dezelfde paden bewandel die jij ook bewandeld hebt. Ik voel dan zo dat je heel erg dichtbij bent. Ik fiets op jouw fiets Jochie, ik loop jouw invalwijken. Jij bent hier geweest en dat is voor mij voelbaar. Op de terugweg kom ik Danny en Bernard tegen. Wat een toppers man. Bernard gaat er op zijn vrije zondag toch uit om Danny te helpen, net zoals Danny jou altijd hielp als hij bij ons aan het logeren was. Ze hebben het zwaar J, ze hebben het er nog steeds heel erg moeilijk mee, ik zie dat maar ze zijn ook een stel mooie pubers die hun eigen gang gaan, net als jij.

GOD man wat mis ik dat toch, toen ik er middenin zat kon ik ze wel een kant op verwensen maar als het helemaal weg is dan voelt dat zo leeg. Ik kan steeds meer genieten van het hele proces van deze jonge mensen die volwassen gaan worden, die alles overboord gooien wat ze ooit hebben geleerd en vervolgens af en toe iets terugpakken omdat dat toch wel handig was op dat moment. En ook hun eigen ervaringen en wensen er aan toevoegen. Uiteindelijk is dat wat een jong volwassene maakt; alle ervaringen zelf ventileren en opnemen als iets van zichzelf. En dat kon jij als geen ander Joch, man wat kon ik soms in de war raken van al je kuren en grillen.

Je was zo avontuurlijk man, zo op zoek naar jouw grenzen, jouw eigen identiteit en jouw belevingen. Wat deed je dat achteraf toch eigenlijk allemaal super goed J. Je ervaringen op school, op de verschillende baantjes die je had en ook gewoon in de maatschappij. Ik ben eigenlijk zo jaloers op jou! Als ik alle verhalen lees dan ben jij ook zo’n luisterend oor, zo’n helpende hand. Helaas moet ik nu nog steeds meemaken dat je daar je brood niet mee kunt verdienen maar dat het zelfs vaak tegen je gebruikt wordt. Nou, ik kan je wel vertellen dat dát juist de richting wordt die ik ga zoeken man. Ik wil juist in die richting de komende 20 jaar nog mijn ervaringen opdoen en mijn kwaliteiten neerleggen.

Je wordt nog steeds elke dag hier gemist man. Bij elk jong kind dat ik zie lopen, bij Mikey en KesP, bij elke brugklasser die ik zie, bij elke schoolverlater, meerdere pubers, jongens met een Nike pet op. Bij alles J-B, het is gewoon te pijnlijk voor woorden. Afgelopen vrijdag uit eten geweest met alle kinderen en dan voel ik toch een lege plek aan tafel. JIJ zou het grootste feestvarken geweest zijn omdat je geslaagd bent voor de HAVO en aangenomen bij de luchtmacht. Dat doet ook zeer hoor J, dat doet mij ook heel veel pijn. Ik kreeg een mooie zwarte Nike pet en daar ben ik ontzettend trots op. Ik weet dat jij de witte mooi vond maar ik heb hier nog steeds je oude “witte” Nike pet liggen en die is toch echt bijna zwart man.

Eindelijk kan ik weer iets schrijven Joch en ik heb het gevoel dat ik nog maar net begonnen ben en alweer moet stoppen of zo. Ik stop nu maar ff...

Eindelijk...

===================================================================================

18 juni

Verdriet...

Daar hangen ze dan, de vlaggen. De vlaggen met hun rood, wit, blauw. De vlaggen met hun kleuren, met de bekende, veel gebruikte schooltas eraan vast. Het teken van geslaagd zijn. Geslaagd op school, geslaagd met goede cijfers of in ieder geval met een voldoende gemiddelde, de juiste cijfers om verder te mogen gaan. Een periode waarin keuzes worden gemaakt, ga ik verder leren of misschien toch maar stoppen met leren en verder gaan met werken, geld verdienen, niet onbelangrijk in het leven van een puber. Zoveel keuzes, zoveel meningen, zoveel pubers en twee maal zoveel ouders met een eigen mening.

Jouw bedoeling was al heel snel duidelijk Jochem-Bram, wat jij wilt worden daar twijfelt niemand aan; straaljagerpiloot bij de luchtmacht. Je hebt alles in je, al twijfel je zelf nog aan de te bereiken lengte, wil je zelfs aan de medicijnen om die lengte te gaan bereiken, lopen we artsen af om berekeningen te maken over jouw, te bereiken, lengte. Worden er verschillende foto’s gemaakt om die lengte te gaan berekenen. Uiteindelijk allemaal lood om oud ijzer; je bereikt deze lengte niet, zal kleiner blijven dan de vereiste lengte én blij dat je bent...

Ik hoor het gejuich om mij heen, zie de smsjes verschijnen bij vele van je studiegenoten: Ik ben geslaagd!!! Mobiele telefoons rinkelen af en aan. Die toon van jou is er echter niet bij, die ontbrekende telefoontjes van jou, het is allemaal heel confronterend... Hoe is het allemaal gebeurd? Waar blijft de verklaring voor dit hele gebeuren? Zullen wij het waarom ooit gaan begrijpen?

Zomer 2009, zou jij ook geslaagd zijn man? Zou jij eindelijk mogen gaan solliciteren bij de luchtmacht? Als jij je goed voelde dan ging het leren je goed af, soms moest er wel wat geduw en getrek aan vooraf gaan maar over het algemeen pakte je alles goed op, begreep het snel. De prikkelingen om je heen waren je wel eens wat teveel maar des te ouder je werd, des te beter kon je daarmee omgaan. De vierde HAVO deed je nog eens dunnetjes over, dat viel je wel even tegen man. Weer een jaar uitstel van je droombaan. Gelukkig ging je er nog steeds voor, een doorzetter, vastberaden en volhardend. Man wat heb ik veel van je geleerd in de korte tijd dat wij elkaar mochten kennen.

Geslaagd of niet, ik hou van je Jochem-Bram!


===================================================================================

12 juni

Mijn hemel...

Wat een dag man, al zo lang zo ontzettend tegenop gezien. Al zo lang mijn hart vastgehouden, hoe kom ik die dag door? Hoe kan ik deze dag overleven? Hoe kan ik deze dag beleven? Forget it, no way!

’s Morgens eerst de plek even bezocht. Mooie bos bloemen neergezet, sigaretje gerookt, blikkie Heineken gedronken, gezeten, in gedachten verzonken. Een vrouw komt met haar hondje op mij afgelopen en vraagt of ik de broer ben van... Zij verteld mij over haar broer die zij verloren heeft en na mijn aanvankelijke “rot op jij”, in gedachten, luister ik naar haar en voel haar diepe verdriet. Haar broer zomaar ineens weg... Waarom komen deze mensen op mij af? Ik kan het zelf niet eens aan laat staan tot steun zijn voor anderen, misschien juist daarom?

Wat een verdriet, wat een diep verdriet heerst er ineens rondom je plek man. Zij vertelt over het plotselinge heengaan van haar broer. Zij vertelt over haar ouders die nu, 10 jaar later, nog steeds geen moment dit een plek hebben kunnen geven en nooit meer de oude zijn geworden. Wat een diep verdriet, en waarom? Waarom Jochie? Waarom ben ik beland in de donkerste dieptes van mijn bestaan? Waarom moest mij en mijn gezin dit overkomen? Waarom gebeuren de dingen zoals ze gebeuren?

Ik kan het maar niet los laten man, er zijn nog zoveel vragen onbeantwoord gebleven tot nu toe. Waarom moet ik óverleven in plaats van weer eens te kunnen gaan leven? Waarom doet het allemaal zo’n pijn deze dag?

’s Avonds was iedereen er man, wat een geweldige, lieve opkomst van familie en fijne vrienden. We hebben heerlijk gegeten bij Alpino. Thijs en Sandra hadden het geweldig voor elkaar. Je nichtjes Thirza en Igoné lazen het ene zelfgemaakte gedicht voor na de andere, zelfgemaakte tekeningen zaten erbij natuurlijk, ik zal ze inscannen en hierbij voegen.

Daarna nog even naar jouw monument, jouw plekkie, de plek waar wij afscheid van je aardse lichaam hebben genomen. De plek waar jij “bent”. Ik had nog wat sky balloons en je broer en zus en je vrienden hebben er 1 opgelaten. Eentje was er voor je neefjes en nichtjes en ook ging er 1 de lucht in namens ons allemaal. Zo bijzonder blijft dit gebaar, zoveel liefde en aandacht en ook heel veel verdriet. Op de Brik nog even nagezeten lieverd, genietend van het warme vuur, de heldere hemel, de sterren en een heerlijk drankje.

Je wordt zo ontzettend gemist man, wist je maar hoeveel...


===================================================================================

11 juni

Hoe?

Hoe zou het zijn geweest? Hoe zou jij er nu uitgezien hebben? Hoe zouden wij nu met elkaar omgaan? Hoe zou jij de keuringen hebben doorstaan? Hoe zou jij door je examens zijn gekomen? Hoe zou jouw leven er nu uitgezien hebben man? Hoe groot zou jij uiteindelijk zijn geworden? Hoe zou jouw vriendengroep er nu uitgezien hebben? Hoeveel brommers zou je al hebben versleten? Wie zou nu jouw vriendin zijn? Waar zou jij nu wonen? Zou jij nog steeds zo gek zijn op cocktailworstjes? Is Honda nog steeds jouw merk?

Zoveel vragen en nog veel meer spoken al weer weken door mijn hoofd Joch. Ik kan er niet van slapen, niet van werken, mijzelf niet meer concentreren! Er blijft steeds minder over verder, geen kranten meer, mijn detacheringsjob kwijt en nu staat ook mijn contract bij mijn werkgever op de tocht. Juist in deze moeilijke tijd leer je zo wel wie je vrienden zijn. Steeds meer besef ik dat je alleen op de wereld komt, alleen weer gaat en dat je het tussendoor toch ook echt allemaal zelf zult moeten doen. Oh ja, er is af en toe steun hoor maar als het erop aankomt sta je gewoon helemaal alleen. Een gevoel dat sommige mensen wel zullen herkennen. Juist in deze moeilijke tijd waarin je het gevoel hebt het niet zelf meer aan te kunnen dán juist is er helemaal niemand meer. En dan blijkt dat er toch nog steeds geen bodem bereikt is en dat je toch nog de kracht hebt om door te gaan, no matter what!

Bijna jarig Jochem-Bram, bijna 18 jaar. De magische leeftijd. Je bent dan voor de wet volwassen. Je bent dan een echte man! Jouw leeftijd ook want je mag autorijden, je mag motor rijden, je mag gaan stemmen en vooral voor jou geldt dat je school nu af is en dat je eindelijk aan je opleiding tot straaljagerpiloot kan gaan beginnen. Want wat die lul van een Tinus ook vertelde, want wat een ieder ander ook zou willen vertellen, voor ons stond dat als een paal boven water: jij wordt straaljagerpiloot! En die fly-by was er ook echt wel gekomen hoor, ff een rondje dwars over Hoorn heen. Om later aan iedereen te vragen of zij je gezien hebben!

Bijna 18 jaar Jochem-Bram, hoe zou het zijn geweest? Je cadeau is al uitgezocht natuurlijk, daar heb je maanden aan gesleuteld. Je kent inmiddels elk onderdeeltje van je Aprilia RS125 Racing.

Er zitten nieuwe banden onder, alles is gereviseerd. Je theoriecertificaat voor je motorrijbewijs is al binnen en waarschijnlijk ga je morgen, op je verjaardag afrijden, net als met je brommercertificaat. En je vader is erbij man, samen gaan wij erheen en samen zullen wij juichen als je terugkomt. Het zit je gewoon in het bloed! Wat zal het een feest zijn.

Morgenavond vieren wij je 18e verjaardag Jochem-Bram, zoals jij op mijn 43e verjaardag hebt gezegd. “Als ik 18 jaar word dan wil ik iedereen uitnodigen om samen met mij hier in Alpino mijn verjaardag te vieren”. Morgenavond vieren wij je 18e verjaardag Jochem-Bram, helaas kun jij er niet bij zijn. Helaas is ons dat niet gegund en blijft jouw 18e verjaardag een sprookje. Een sprookje waar ik wel in geloof want voor mij zul jij erbij zijn. Ik geloof nog steeds in jou maatje. Ik geloof nog steeds dat jij het wel had gered allemaal. Ik geloof nog steeds dat jij een gouden toekomst voor de boeg had. Ik geloof nog steeds in jouw moeder, die ondanks haar zware ziekte tóch jou had blijven begeleiden en steunen. Ik geloof nog steeds in jouw broer en zus die ook in deze zware tijden voor ons gezinnetje nog steeds elke dag niet zullen opstaan of naar bed gaan zonder aan jou te denken en aan hoe het zou zijn geweest.

Het is ongelofelijk hoor J, zo ongelofelijk. Elke dag lijkt nog steeds een hel. Als ik over je praat, als ik aan je denk en als ik denk aan wat er allemaal is gebeurd. Het is heel erg fijn dat niet iedereen dit hoeft mee te maken en aan de andere kant zou ik soms wel eens wensen dat het wel zo is! Misschien dat er dan eens een heel klein beetje begrip komt voor mensen die hun kind verliezen. Of zoals ik nu al weer heb gehoord, mensen die het nu meemaken en nu pas zelf ook beseffen hoe ontzettend zwaar het is. Mensen die zich probeerden voor te stellen hoe zwaar het voor ons zou moeten zijn en nu zelf hun eigen kind hebben verloren. In de kracht van het leven gaat je kind zomaar er vandoor. Je staat machteloos, niet alleen door het gebeurde maar ook in de maatschappij.

Maar morgen is jouw 18e verjaardag en ik ga proberen er iets moois van te maken. Ik zal bloemen voor je kopen en de plek van het ongeluk een beetje proberen op te vrolijken. Ik ga samen met mama en je broer en zus het monument weer wat opfrissen. Het is het enige wat ik nog kan doen man. Bloemen, mooie planten en een lichtje branden.

Het lichtje brandt voor je man!


===================================================================================

30 mei

De pijn…

Hoi man, de pijn is enorm, het gemis nog steeds ongelofelijk. Ineens sta ik hier helemaal al1, niemand om mij heen. Bovenop een hele grote rots sta ik te balanceren. Ik ga vallen maar welke kant op? Waar kan ik vallen zodat ik zo min mogelijk pijn zal hebben? Waar kan ik na het vallen weer opstaan en doorgaan? Welke kant kan ik opvallen zonder dat ik weer op me bek ga? Welke kant kan ik op vallen zonder wederom mensen teleur te stellen?

Al die vragen...

===================================================================================

29 mei

WHY???

De kerkklok slaat net 12 keer, alsof ik mij nog met de tijd bezig wil houden. Alsof ik mij nog met überhaupt iets wil bezighouden. Ik mis je Jochem-Bram, je kunt je niet voorstellen hoezeer ik je mis want dan was je zeker teruggekomen. Ik ben zo ontzettend verdrietig, zo leeg, ben het zo ontzettend zat allemaal. “Krijg toch allemaal de kolere”, zong Danny de Munck al n tijdje terug en zo voel ik mij nu ook. Of zoals jij zo heerlijk ongenuanceerd kon zeggen: OPBOKKEN!!! Je wilt niet weten hoe vaak ik dit woord tegenwoordig gebruik. Iedereen heeft het moeilijk dus waag het niet om nee te zeggen want dan hang je. Nou, mijn nek mogen ze hebben, ben r helemaal klaar mee. Zo mijn best aan het doen en als je het dan even laat afweten dan lig je eruit. Fine!!!

Ik zit alweer drie weken thuis man, kan het niet meer, ik krijg er niets meer uit behalve dom achter de PC zitten en naar mijn muziek luisteren. Wat vind ik daar toch een steun in, de melodielijnen, de teksten, de instrumenten, heerlijk gewoon. Dat is echt bijna het enige waar ik nog van kan genieten de hele dag. Verder verloopt alles stroef en taai en langzaam. Er zal wel weer een verscholen boodschap in liggen, ze mogen m houden en steken waar de zon nooit schijnt.

Behalve het nieuws dat mijn moeder zou zijn overleden, echt alles komt ineens weer in sneltreinvaart op mij af, behalve het ziek zijn van Anneke, jouw mama, jouw tijger van een moeder, mijn mooie vriendin, behalve het slechte nieuws gesprek van mijn Ome Geer, zo afgeknapt, zo teleurgesteld, zo stil ineens, behalve alle veranderingen in mijn leven, is er nog steeds het diepe, diepe, diepe verdriet van jouw overlijden. Ik ga de stad in en zie jouw slippers in de winkel liggen, jongens van 16 jaar lopen met jouw Nike petje op, hoewel jongens van 16 jaar? Inmiddels komt jouw magische leeftijd van 18 jaar er alweer aan man en ik ben er kapot van. Godverdomme! Godverdomme! Godverdomme!

18 jaar man. Wat een magische leeftijd, wat een leeftijd, de leeftijd waar jij al die tijd al op zat te wachten. Je motorrijbewijs halen en langzamerhand op gaan bouwen naar zoveel mogelijk CC’s tussen je benen. Je autorijbewijs halen en de chicks nog beter en sneller van dienst kunnen zijn en in ieder geval droog kunnen chillen en rondhangen. Je krijgt dan de snelheid, de vrijheid, de ruimte. Wat verlangde je daar toch ontzettend naar. JIJ hebt het nu man, jij hebt nu de snelheid, jij hebt nu de vrijheid waar je zo naar verlangde, jij hebt nu alle ruimte om je te kunnen ontplooien. En ik? Ik sta in zijn achteruit, ik zit opgesloten in mezelf, ik kan geen kant meer op zonder jou te zien, zonder aan jou te denken, zonder te verlangen naar je.

Het is kermis in Zwaag, kermis, feest. Kermis wederom zonder jou lieverd. Wederom kom ik van een kouwe kermis thuis. Geen kermis met jou meer. Wel heel veel feesten van jouw leeftijdgenoten, iedereen viert zijn verjaardag weer J. En ik ga er heen. En ik zie de jonge knullen opgroeien tot jonge mannen. En jij? Jij bent er niet meer bij!

OPBOKKEN!!!

===================================================================================

11 mei

En nu?

Vandaag zat ik even bij je monument Jochem-Bram en een wildvreemde vrouw lag even haar hand op mijn schouder. “Wat is hij toch jong gestorven, was hij ziek? Bent u zijn broer?”, vroeg ze. Aan de ene kant werd ik gestoord in mijn bezoekje aan jou J, aan de andere kant is dit zo’n warm menselijk gebaar. Ik zie ze wel vaak lopen, begraafplaatstoeristen noem ik ze. Bij elk monument, steen of plek, blijven zij even staan, lezen de teksten, bespreken ze met elkaar en lopen dan weer door, naar het volgende monument, de volgende steen of plek.

Nu ik dit zo opschrijf besef ik dat dit voor hen ook een mogelijkheid tot rouwen kan zijn. De begraafplaats is voor mij ook een oase van rust geworden, een plek waar ik mijn verdriet mag en kan uiten, mezelf mag en kan zijn. Bij mijn dierbare mijn verhalen mag vertellen en waar ik het gevoel heb dat ik even heel dichtbij de persoon ben die ik het allermeeste mis, mijn zoon, mijn Jochem-Bram. Mijn kanjer, mijn kind die zo snel wilde, mijn zoon die niets uit de weg ging, voor de donder niet bang was. Die zijn broer, zus én moeder beschermde. En eigenlijk zijn vader ook wel een beetje wilde beschermen.

Wat ben je toch wijs Jochem-Bram. Wat zit er toch een wijsheid in je woorden, wat ben je toch alert, nog steeds, elk moment van de dag. De woorden kunnen dan ineens weer vloeien, de gedachten gaan ineens weer vlot, ik heb weer houvast, ik kan weer verder ondanks… Ondanks alles, ondanks alle ellende die er op mijn pad is geweest, komt en nog zal komen! Fijn dat je er op die momenten even bent lief.

Het is onbeschrijfelijk, zo ontzettend veel verdriet. Zo ontzettend veel diepe en hele diepe ellende. Momenten waarop ik denk dat er nooit meer een einde aan zal komen en dan begint het daglicht gelukkig alweer heel vroeg te schijnen. Ik heb de nacht weer overleefd, letterlijk. Zal het ook ooit figuurlijk zo mogen zijn J? Ik heb zelf het gevoel dat dit straks meegaat in mijn graf. Ik heb het gevoel dat ik lachend zal sterven, wetende dat ik mij weer bij je mag voegen. Tot die tijd doe ik het hier en jij daar. Ik wil er zo graag zijn voor je broer en zus. Ook voor jouw moeder, die vechter, die mooie vrouw die zo haar best doet om door te gaan. Ook al heeft zij zoveel verloren.

Gelijk komt er al weer hele lieve liefde om de hoek kijken. Bedankt lieve mensen, bedankt voor jullie lieve woorden hier op de site, je lieve woorden naar ons toe privé en jullie gedachten die bij ons zijn. Hele kleine dingen, een glimlach, een begrijpende knik, een arm op je schouder. Zo op het gezicht heel onbetekenend, in werkelijkheid de grootse steun.

Gisteren bladerde ik even het fotoalbum van je zus door man. Die van jou lukt nog niet echt of eigenlijk echt niet. Zo lief om te zien, de geboorte, de foto’s vlak erna. En dan… Dan de slaperige koppies van Wim-Cees en jou. Ik zie het gelijk weer op mijn netvlies, jullie zijn beide zo trots. Dit is wat jullie beide heel graag wilden; een zusje. Ik sla het boek weer dicht man, ik kan niet meer. Wat is dit toch ongelofelijk, JIJ, Jochem-Bram, bent er niet meer. En elke keer weer dat ik dit opschrijf doet het weer zeer, blijft het pijn doen, blijft het verdriet. Blijf ik het zo ontzettend stom vinden dat dit moest gebeuren.

Het valt niet mee J…

===================================================================================

10 mei

Soooo kudt…

Zwaar aangeslagen zit ik hier. Weet eigenlijk niet waarom ik hier nog zou blijven, het vergaat een ieder goed, iedereen gaat zijn weg weer en dat gaat goed. Ik wil weg van hier Joch, neem me mee, wil weer bij je zijn. Ik wil bij de Road Racers in Heaven horen. Voor altijd open gas waar ik maar wil. Mezelf uitleven op de eeuwige straten ergens ver van hier. Dacht ik…

Hallelujah! Wat een kracht zit er toch in dat ene woord. Het gaat dwars door alle emoties heen en raakt mij op de meest kwetsbare plek. Lisa heeft er de X-Factor mee gewonnen maar als je ff op YouTube kijkt zie je de meest waanzinnige uitvoeringen van dit nummer en eerlijk gezegd kon ik het nummer totaal niet, terwijl giganten als Jeff Buckley en Leonard Cohen (de schrijver) echt de meest waanzinnige uitvoeringen hebben staan spelen.

Soms word je geraakt in je ziel. Word je gepakt op het meest kwetsbare moment. Soms door totaal onbekende mensen, die zomaar een lullige, zware opmerking plaatsen. Soms ook door de meest dierbare mensen om je heen. Die denken dat zij wel het beste met je voor hebben, wel weten waar jij aan toe bent en alles voor je invullen. Zo mee aan! Waarom is het toch dat er altijd op het meest kwetsbare moment, de meest kwetsbare opmerkingen worden geplaatst? MOET ik dan nog meer hebben, moet er nog meer modder gegooid worden? Is het meest kwetsbare ook het meest makkelijke om maar naar toe te gooien?

ACH, de rest moet ook weer verder denk ik dan maar, soms loop je even mee met iemand, help je mensen omdat dat nu eenmaal in mijn karakter zit Jochem-Bram. Je moeder ben ik er al door kwijt geraakt EN heb ik er weer door terug gevonden. Andere mensen lopen even mee en laten je dan weer stikken. Gaan ook weer hun eigen weg en dat doet wel even pijn hoor als je zoveel energie in die mensen hebt gestoken. Soms denk je even dat het weer goed zal gaan en dan weer die klap, recht in je gezicht.

Laat mij maar man, laat mij maar schuiven, ik ben alles kwijt, mijn gevoel voor humor, mijn inzet, mijn geloof. Hou t allemaal maar, ik vind t prima. Denk niet dat ik mij ooit zo KLOTE heb gevoeld in mijn hele leven; zonder jou, zonder iemand, met gewoon de hele zware shit zooi.

Zwaar KUDT!!!

===================================================================================

07 mei

Stoer!

Hoi lieverd, je weet niet half hoe zwaar het is om de pen weer op te pakken en een stukje te schrijven. Ik ga al kapot als ik er aan denk en ik wil je nog Zoveel vertellen. Over alles wat er hier gebeurt en waar je bij had moeten zijn. Gewoon omdat dat juist geweest zou zijn, omdat dat geklopt zou hebben, omdat jij bij ons hoort en omdat wij je gewoon zo onwijs missen, elke dag weer.

Er is weer zoveel gebeurd Joch, die misselijkmakende “aanslag” op het koninklijke huis. Wat een schrik man toen ik de beelden zag. Mensen vlogen echt in het rond en dat doet pijn, niet eens zozeer voor hen maar voor mij. De beelden van 01-10-07 die ik erbij heb, komen dan ineens weer omhoog en ik ga kapot als ik besef dat ook jij door zo’n auto bent aangereden en überhaupt geen kans hebt gehad tegen zo’n 1000 kilo aan metaal. Ondanks je sterke lichaam en je wil om hier te zijn was je gebroken, kon je hier niet meer zijn. En dat is Kompleet Uitermate Teleurstellend J!

Volwassen mensen lopen met hun (bijna) volwassen kinderen rond op zo’n koninginnedag J en ook dat doet heel veel pijn. Ik had hier met jou kunnen staan samen en een biertje kunnen pakken. Toen je net geboren was vertelde ik de jongens al dat zij moesten gaan sparen voor de tijd dat jij mee zou gaan stappen. Man, wat kon jij drinken zeg, hele flessen melk en ook liters water als je terugkwam van buiten en daar gespeeld had. Zoals altijd gaf jij alles van jezelf en wilde daarna maar één ding: drinken. Veel, heel veel water. Heerlijk vond ik dat om te zien.

Vandaag ook met je superstoere moeder naar het ziekenhuis geweest. Man, wat zag ze er weer tegen op. Man, wat is dit toch zwaar voor die lieverd. Man, wat is het toch super dat als ik aan je vraag of je even bij mama wilt zijn en dat je er gelijk bent en dat Anneke huilend opkijkt en begint over jou! Er is gelijk die klik tussen jouw ouders en die zal ook nooit meer weggaan lieverd. Wij zijn jouw ouders en dat zullen wij samen ook altijd blijven dragen, tot wij je weerzien. Ik HOUD van je Jochem-Bram en wat is het toch vreselijk klote hier zonder jou. Wat is het toch vreselijk stil en wat is er toch weinig plezier nog over in het leven. Wij doen allemaal ons best Joch maar dit verdriet is er voor ons viertjes elke dag, bij elk gelukkig moment en ook bij elke tegenslag.

Ik baal Jibber, ik baal dat ik niet meer kan oppakken wat er ooit was, dat alles veranderd is en dat ik mee MOET. Ik baal dat ik jou niet meer tegenkom tijdens de krantenwijk en dat ik niet meer de laatste hardcore met je kan uitwisselen of het laatste album van Lieve. Ik baal man dat er dit jaar geen eindexamenfeest is voor mijn tweede zoon. Ik baal dat ik niet bij jouw diploma uitreiking kan zijn. Ik baal dat de luchtmacht in Nederland het straks zonder jou moet doen. Ik baal dat jij niet de eerste JSF piloot zal worden ook al vond je de F16 de ultieme straaljager.

Ik moet stoppen J, het is allemaal zoveel teveel. Ik vind jou stoer en je moeder ook en je grote broer ook en je oudste, jongste en enige zus ook. Toppers in Moskou? Ik dacht het niet, zij zijn de échte TOPPERS!

Shine J-B, please Shine zoals je nog nooit hebt gedaan…

===================================================================================

22 april

Nog steeds waarom…

Vanaaf is Martin Bril overleden. Op 49 jarige leeftijd. Ook al ken ik deze man niet persoonlijk, is hij wel iemand die ik erg graag mocht. Om zijn open, serieuze en toch kritisch/cynische houding naar de maatschappij mocht ik zijn stukjes in de Volkskrant altijd graag lezen. Voor mij was hij origineel, vrijdenkend en liefdevol.

Ik ben ontzettend verdrietig Joch, ik weet ook niet waarom dit zo is. Omdat het zo slecht gaat met mij? Omdat het zo slecht gaat met mama? Of om alles waar Martin voor staat?

Wat ik wel weet is dat het langzamerhand voor mij teveel wordt.

Wat kan ik nog aan?

Waarom sterven mensen zo jong?

Waarom zoveel ellende?

Ik ben moe man, heel erg levensmoe. En dan op het moment dat alles mij voor de wind lijkt te gaan, PATS!!!

HIER!!!

Neem dit er ook nog maar bij!

OPBOKKEN ALLEMAAL!!!

Mis je gozer. Hoop dat je vannacht en morgen even bij mama bent…

4 evah!


===================================================================================

19 april

Het blijft

Ja, het blijft zo moeilijk voor mij om de juiste woorden te vinden die kunnen omschrijven hoe ik mij voel. Al het verdriet om mij heen, van mama, je broer en je zus en van mij. En dan nog van alle mensen die van jou gehouden hebben. Zelfs van mensen die jou nooit hebben gekend, het verdriet is er Jochem-Bram, nog steeds. De cliché’s hebben plaats gemaakt voor de waarheid. Er wordt steeds minder gezegd dat het verdriet logisch is, er wordt steeds minder gezegd dat het een plaats moet krijgen of dat de tijd alle wonden heelt. Dat is namelijk niet zo, het krijgt nooit een plaats en er zal nooit heling plaats vinden. Het lijkt zelfs allemaal steeds erger te worden, elke dag weer.

O, ik doe mijn best hoor, ben weer bijna helemaal aan het werk, heb steeds minder uitval wegens ziekte, doe mijn ding. Ik ben er voor mama, Wim-Cees en Anne-Marije, we hebben een heel goed contact. Ik werk, eet, drink en slaap redelijk. Elk moment dat ik aan je denk en aan hoe het allemaal gegaan is, is zo zwaar. Soms lukt het heel even om dan weer snel afstand te nemen en verder te gaan met mijn bezigheden. Toch nog steeds die ontkenning? Toch nog steeds niet willen weten dat… ? Toch nog steeds mijn ogen dicht doen en je voor mij zien, gewoon mijn lieve zoon Jochem-Bram!

Ik heb al eerder verteld over erg, erger en het ergst. Voor een ieder is het erg, voor de familie erger en voor mij het ergst. En dat geldt voor iedereen, iedereen die jou lief heeft. Allemaal gaan wij ons eigen pad, gaan wij de dingen wel of niet aan. Stoppen het weg, gaan hard werken of doen helemaal niets meer. Ik heb ze allemaal geprobeerd en weet je man, er is gewoon geen oplossing voor. Het blijft ongelofelijk klote, elke dag weer en wat moet ik nog lang…..

Ik hou van je lieverd!


===================================================================================


08 april

Falen

Ja, dat blijft mij toch wel achtervolgen man. Mijn falen in het beschermen van jou, het beschermen van één van mijn kinderen. Ik ben een boek aan het lezen over het verlies van je kind en daarin wordt een heel hoofdstuk geweid aan de vader en het verlies. Ik herken daar zoveel in. Het is fijn om te lezen dat wat ik allemaal heb meegemaakt ook klopt of zo, dat het ook door andere mensen zo is ervaren en beschreven.

Vanaf het moment dat ik van je overlijden hoorde heb ik gewild dat het mijn schuld was. Dat ik toch had toegestemd om je brommer te kopen en op te halen. Dat ik niet heb ingegrepen toen je jouw brommer sneller wilde laten lopen. Ik kon daar voor mijzelf verder ook geen verklaring voor geven. Nu begrijp ik dat dit het was. Het in gebreke zijn gebleven, het niet “er zijn” op het moment dat jij daar lag, op het moment dat jij mij nodig had.

Want die brommer was er zowieso wel gekomen en dat opvoeren, ach, ik heb zelf niet anders gedaan vroeger. En wat heb je onwijs veel plezier gehad aan het sleutelen Jobra. Wat was je er toch dag en nacht mee bezig. Eerst de brommer helemaal uit elkaar halen om vervolgens alles te vernieuwen. Nieuwe banden, nieuwe lagers, alles moest perfect en veilig. Hele teksten vond je op internet om alles zelf te gaan doen. Grote vellen met foto’s van lagers en hoe alles te vernieuwen. Uiteindelijk heeft De Jager alles nagekeken en de laatste tuning gedaan. Je mocht er twee dagen van genieten. Hij was te snel, jij nog te onervaren en overmoedig.

Zwaar kudt, Joch…

===================================================================================

29 maart

En wat nu?

Hoi lieverd, ik vertel mensen om mij heen wat er allemaal gebeurd is de afgelopen tijd. Alle klote dingen en alle blije dingen en ik eindig met: ik ben toch niet gelukkig. Ik voel me geenszins gelukkig man, op het moment dat ik dit schrijf voel ik alweer een knijpend gevoel rond mijn hart. Ja, daar zit mijn geluk denk ik, voel ik? Ik sms mama net dat ik heel erg verdrietig ben en zij zegt dat zij dat al voelde en vraagt mij waarom? En ik kan zoveel dingen vertellen man, waarom ik gelukkig zou moeten/mogen zijn, waarom ik me klote zou mogen voelen, waarom ik mij zo verdrietig kan voelen… En ik weet het helemaal niet meer.

Het feit is gewoon dat jij hier niet meer bent man en dat doet zo fokking zeer. Elke dag voel ik het gemis, het ontbreken van 1 van mijn kinderen. Ik ben Anneke zo dankbaar voor mijn mooie kinderen, wij hebben het samen zo goed gedaan; mooie kinderen neergezet op aarde, allemaal gezond en mooi. Dat jij er tussenuit bent gekropen doet daar niets aan af. Ik heb nog steeds drie hele mooie kinderen van wie er nog twee steeds hier bij mij zijn en waar ik ook heel erg trots op ben.

===================================================================================

10 maart

Jeezus!

Elke dag blijft een obstakel voor mij man, elke dag opstaan, kijken naar je foto’s, verdwaasd wakker worden met flarden van een droom nog in mijn gedachten. Een droom waarin je weer eens bij mij bent. Een droom waarin ik je zo letterlijk zie, vasthoud en waarin ik jouw streken weer zo duidelijk voel en beleef. Compleet teruggetrokken en in mijzelf gekeerd beleef ik dan zo’n dag, wachtend tot ik weer kan gaan slapen en hopen dat je er weer bent, vlak bij me… Dan trek ik mijn kleren weer aan en elke dag zit daar iets bij van jou, je sokken, een onderbroek of een shirt, iets van jou. Het geeft mij steun, het helpt mij door de dag heen omdat ik verder moet, verder bij jou vandaan en dichter naar je toe…

Je gaat op reis in mijn droom en ik zie je zo letterlijk voor mij staan dat ik dat beeld nu nog voor mij zie. Je loopt naar de trein, op weg naar een schoolreis en hebt nog een waterijsje in je handen. Zo’n waterijsje dat allang al aan het smelten is en zacht is. De kleine druppels ijs vallen er al vanaf. Het ijs zacht smeltend op je lippen en tong. Ik vraag om een hapje van je ijs en je draait je om en slobbert het ijsje zo snel mogelijk naar binnen. Al kon je nog zo goed delen soms heb je gewoon zo’n moment, even niet delen, het even zat zijn? Je stapt op de trein en duwt mij nog een kaart in mijn handen met een tekst die mij doet beseffen dat de trein wel moet omkeren om deze woorden te corrigeren. Tegelijkertijd besef ik dat dat niet zomaar kan, een trein om laten keren…

Als ik later wakker word besef ik dat dit zo bijzonder is allemaal, jij weer bij mij, jij weer hier, vlakbij… En ik voel je man en ik weet dat je in de buurt bent maar ik wil je hier, jouw lichaam weer aanraken zoals ik in mijn droom deed. Alleen wil ik nu niet meer dat het een droom is, ik wil dat deze nachtmerrie voorbij is. Want hoe kan ik ooit… . Afgelopen zondag voor het eerst weer op de motor getoerd man. Ik was helemaal van de wereld, met mijn gedachten bij jou in de racers road in heaven… Tot ineens een auto van rechts met volle vaart aan kwam zetten, alle ervaring en kennis kwamen op dat moment van pas om deze auto te ontwijken en een aanrijding te voorkomen. En jij daar op mijn rechterschouder om mij te behoeden voor deze shit…

Later op de Westfrisia weg heb ik geschreeuwd, gehuild en gelachen.

- WAAR ben je Jobra?

- Waarom ben je niet hier?

- Zo fijn zo samen…

Ik ben nu ziek thuis man, geveld door de griep, ik ben moe, mijn lichaam is moe en ik mis je lieverd, elke dag.

Jij en ik J, 4 evah!


===================================================================================

28 februari

Ja, het is allemaal wat

Ongelooflijk man, wat er allemaal gebeurt zo deze maand. Ik vind het heel moeilijk om nog te schrijven, er is weer heel wat langsgekomen deze maand. De verjaardag van je zus, de tweede alweer zonder jou. Ik heb haar 15 gele rozen gegeven van jou en van ons heeft ze een nieuwe fiets gehad, een opoe fiets, past wel bij d’r! :P Het was weer veel, vooral toen een grote Bernard langskwam had ik t ff te zwaar, daar had jij ook kunnen staan en dat is wel de gedachte die mij deze hele maand bezig heeft gehouden. Jochem-Bram zou nu ook bijna 18 jaar zijn geworden, hoe zou hij er nu uitzien. Je zou al bijna op je motor mogen rijden die in de tuin staat en waar je elke dag mee aan het sleutelen bent want rijden dat mag nog niet. Nah, af en toe als ik met je meega en wij ergens samen gaan oefenen, alvast voor je rijbewijs. Nog steeds de jongens, jonge mannen eigenlijk en de meisjes, ook al jonge vrouwen, samen op stap, in de stad, op de brommer, op de fiets, maakt niet uit. Het beeld is zo duidelijk op mijn netvlies, daar had jij moeten staan, zitten, lopen…

Op het werk draait het alweer een stuk beter, ik maak bijna hele dagen en probeer mijn draai daar te vinden. Elke dag is het nog een gevecht om ’s morgens thuis te blijven of te kiezen voor het leven. Een enkele dag gaat het gewoon echt niet, de ziekte van je moeder heeft er ook weer behoorlijk hard ingeslagen. Ik zag haar liggen, doodziek en vermagerd op bed, ik zag mij alweer staan bij het graf, ik zag mij alweer afscheid nemen, ik zag mijn geest alweer dwalen… “Gelukkig” is het een goed te behandelen vorm van kanker en wordt zij heel goed opgevangen. Zelf heeft zij mij er op gewezen dat zij het fijn vind om te kunnen bouwen op het vertrouwen dat ik mensen kan geven. Daar ben ik wel over gaan nadenken en ben zodoende wel weer uit mijn doemdenken gekomen. Om ondanks alle tegenslag toch te blijven vertrouwen in het leven is moeilijk Joch en toch wil ik het wel weer gaan proberen. Probeer vooral mama in deze tijd maar te steunen jongen.

Ook heb ik tussen de bedrijven door een stageverslag, een cliëntenverslag, mijn eindscriptie, een theorie examen en een praktijk examen gedaan deze maand. Was wel veel moet ik eerlijk zeggen; vlak voor het theorie examen kreeg ik het slechte nieuws van mama te horen en dat heeft wel de nodige impact gehad. Gelukkig heb ik er wel een heel goed gevoel over, de vier jaar opleiding zit natuurlijk niet alleen maar in het leren de laatste paar dagen en voor het theorie examen ben ik dan ook al geslaagd. De rest hoor ik pas 11 maart.

Het wordt weer mooi weer man, het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten, de krokusjes en sneeuwklokjes staan in bloei, het lijkt wel feest maar dan wel een feest met nog steeds een donkere ondertoon lieverd. Ook al gaat het elke dag een stukje beter, het blijft een ongelofelijk verlies, een ongelofelijk gat dat er is gekomen na jouw overlijden. Elke dag sjouw ik dat mee, elke dag zijn die gedachtes niet weg te bannen. Ik zou het graag een keertje thuis willen laten, even vakantie nemen van het verliesgevoel maar ik begrijp dat dit nu een onderdeel is van mijn leven en dat ik, hoe hard ik ook heb gevochten, moet beseffen dat het allemaal echt zo is. Het blijft onwijs zwaar J-B en niet alleen voor mij, ook voor je broer en zus is het nog steeds een hele zware dobber.

Ik hou van je man, voor altijd…


===================================================================================

26 januari

Steeds weer

Het is echt ongelofelijk allemaal lief. De obstakels die ik steeds moet nemen om verder te kunnen gaan. Steeds meer “vreemde” mensen kom ik tegen die naar je vragen, naar mij vragen, naar ons vragen. Hoe het gaat en ik merk dat ik het wel heel fijn vind dat ze ernaar vragen en dat ik het heel vervelend vind óm te gaan praten. Oh, de gewone zaken die gaan nog wel hoor. Als het echter op het vertellen van het hoe en waarom het allemaal gegaan is dan klap ik finaal dicht. Het is niet fijn om te zien hoe alle kinderen maar groter en groter groeien zonder er steeds weer bij stil te staan hoe zou jij…

Het is niet fijn om me te bedenken dat ik over 40 jaar nog steeds op zoek ben naar die jongen van 16 jaar. Dat ik over 40 jaar nog steeds bij elke brommer kijk of jij het misschien toch nog bent. Dat ik bij elke Nike pet en jogging broek mijzelf nog steeds zal afvragen of jij daar aan komt fietsen. Het frustreert me dat ik dat beeld van jou nu, over zoveel jaren nog steeds zo zal hebben. Je broer zal dan al een “ouwe baas” zijn, zoals zijn pa nu. Je zus zal dan al een “ouwe vrouw” zijn, zoals haar ma nu. “Ouwe”, zo noemde jij me gekscherend. Zij zullen veranderen J-B, zij zullen door de tand des tijds veranderen, groeien en verder gaan. Jouw beeld echter zal niet meer veranderen, steeds weer zal ik daarmee geconfronteerd gaan worden.

Het mooie schilderij kan dan niet meer opnieuw gemaakt worden. Je broer op leeftijd, je zus een stukje ouder en jij nog steeds 16 jaar. Dat kan niet meer samen op een schilderij. Het is zo ongelofelijk! Er zijn zo ontiegelijk veel situaties waarbij ik het gevoel heb dat “het” niet klopt? De lege plek, het vijfde wiel, ons klavertje vijf, de brommer die stilstaat, de fiets zonder remmen en zonder licht, jouw kamertje zonder jou, de buurt zonder jouw muziek, ik zonder jou, mama zonder jou, je broer zonder jou, je zus zonder jou, je vrienden en vriendinnen zonder jou. Alle mensen waar jij contact mee had op al die schietspel sites waar je veel speelde, zal iemand zich ooit afvragen waar die Jobra gebleven is? Waar die jongen gebleven is die zo fanatiek mee speelde in zo veel spellen? De klasgenoten die nu in hun examenjaar zitten, wie denkt er nog aan je? Wie leest er nog over je? Wie zal zich afvragen: wat als… ? Je werkgevers, de krantenbaas, de pizzabezorgdienst, wie mist je nu nog? Je sportmaatjes, wie … De brommershop op de Venenlaan of die in Winkel, wie … Steeds weer gaan al die vragen door mijn hoofd man.

Steeds weer, steeds weer, steeds weer, steeds weer, steeds weer...

===================================================================================

24 januari

Midden

Hoe gaat het nu met je? Gaat het nog wel? Hoe is het eigenlijk met jou? Enkele vragen die ik bijna dagelijks op mij afgevuurd krijg. Nog steeds schrik ik, nog steeds gaat er een skala aan antwoorden, beelden, gebeurtenissen, geschiedenis aan mijn antwoord vooraf… NOOIT zal het antwoord ook een eerlijk antwoord zijn denk ik want nooit weet ik precies hoe ik mij voel met alles wat er gebeurd is in mijn systeem. “Oh, het gaat redelijk”, “Oh, het gaat wel”, “Ups en downs”. Ik hoor het mij zelf zeggen, iedere keer weer. En van binnen, oh diep van binnen is het helemaal naar de klote.

Er komt langzamerhand een soort acceptatie dat het echt allemaal zo is, dat deze nachtmerrie dus ECHT een nachtmerrie is en ook zo zal blijven tot ik mijn laatste adem uitblaas hier op aarde en ik verenigd zal worden met mijn kind die niet meer hier op aarde is. Op het moment dat ik dat besef, dat die acceptatie er nu begint aan te komen, komt er gelijk het diepe, diepe verdriet. Het diepe verdriet van een vader die zijn zoon heeft verloren.

Oh Jobra, vandaag zijn wij met het gezin of wat daar van over is, op stap geweest en dat was zo reuze fijn. We hebben geshopt in Utrecht en zijn naar een museum geweest met een expositie van Viktor & Rolf in het Centraal Museum van Utrecht. Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik helemaal niet van musea houd. Dat ik niet van het bekijken van “stille” zaken houd. En toch, dit was echt zo ongelofelijk knap neergezet. Oh Jibber, ik weet niet of je zou zijn meegegaan, het is waarschijnlijk ook niet helemaal jouw ding én het is zo leuk om te zien hoe je broer en zus elkaar helemaal vinden in dit mode gebeuren.

Oh Joch, het is zo zwaar allemaal, het is zo moeilijk, ik wil weer verder en ik kan het niet. Ik moet weer verder en ik moet helemaal niets. Het is fijn dat de klote maand december er weer op zit en dat het normale leven weer begint en aan de andere kant is ook januari, de maand van het nieuwe begin voor mij, een bijzondere klote maand. Teveel nadruk op een goed begin, teveel nadruk op wat er niet meer is dit jaar, wederom! Of is het eigenlijk zo dat geen enkele maand ooit meer zal worden wat het ooit geweest is? Hoe dan ook word je node gemist hier bij je gezin man. Jouw inbreng en humor, jouw enthousiasme en inzet. Jeez J, ik mis je man en weet me af en toe geen raad om hiermee om te gaan!

Respect buddy!

===================================================================================

04 januari

Je zou denken…

Je zou denken, ruim 460 dagen zonder jou…

Je zou denken, daar raak je wel aan gewend, daar raak ik wel aan gewend…

Je zou denken, op een dag word ik wakker en weet dat het allemaal echt zo is…

Je zou denken, het leven gaat door, ik ga door…

Je zou denken, mijn beste vrienden helpen mij door deze tijd heen en steunen mij…

Je zou denken, als ik alle boeken maar lees over het heengaan van mijn kind, dan ben ik er wel weer…

Je zou denken, als ik alles maar opschrijf dan helpt mij dat wel…

Je zou denken, mensen blijven mij steunen door dik en dun…

Je zou denken, iedereen moet weten dat ik…

Je zou denken, als ik het maar ver van me vandaan houd dan…

Je zou denken, tijd heelt alle wonden…

Je zou denken, fuck it, het is niet waar…

Je zou denken, het is al zo lang geleden, ga nu maar weer…

Je zou denken, ik heb niets meer te zeggen, laat het maar zo…

Je zou denken, waarom, waarom, waarom…

Je zou denken, waarom niet…

Je zou denken, het doet mij niets meer verder…

Je zou denken, daar kon ik op wachten…

Je zou denken, waarom hebben zij niet…

Je zou denken, waarom heb IK niet…

Je zou denken, was hij er nog maar…

Je zou denken, hij is er nog…

Je zou denken, hij is nooit weg geweest…

Je zou denken, voor hem ga ik door het vuur…

Je zou denken, als ik hem nooit had ontmoet…

Je zou denken, je zou denken, je zou denken…

Ik zou ook kunnen gaan voelen…

Ik zou kunnen voelen, hij is er nog steeds…

Ik zou kunnen voelen, het leven gaat door…

Ik zou kunnen voelen, de steun van mensen om mij heen helpen mij echt…

Ik zou kunnen voelen, ik hoef niet meer te denken, ik mag weer voelen nu…

Ik zou kunnen voelen, het is nog maar heel kort geleden…

Ik zou kunnen voelen, alles wat ik lees is voor mij een steun in de rug…

Ik zou kunnen voelen, ik heb nog zoveel te vertellen…

Ik zou kunnen voelen, ik zou kunnen voelen, ik zou kunnen voelen…

Een nieuw jaar Jochem-Bram, een nieuw jaar zonder jou. Een nieuw begin zonder jou. Een nieuwe start zonder jou. En toch…

En toch ben je zo dichtbij, dichterbij dan je ooit geweest ben, ik hoop dat ik je nabijheid wat meer mag en kan gaan voelen want dat je in de buurt bent dat weet ik.

Ik zou kunnen denken en ik zou kunnen voelen…

JIJ bent er…

===================================================================================

31 december

Voorbij

2008 zit er weer bijna op man, wat een zwaar jaar. Een heel jaar zonder jou, het eerste hele jaar zonder jou. 2008 Net toen ik dacht dat het wel wat beter ging toen we herdachten dat je alweer een jaar weg bent. Net toen ik tegen iedereen zei dat het inderdaad beter gaat als het eerste jaar maar voorbij is. Juist toen kwamen de zware klappen. Kwam alle ellende dubbel zo hard op mij af. Is het verdriet alleen nog maar groter. Je gemis onvoorstelbaar en is elke dag een strijd tegen al de “gewone” zaken van het leven.

2008 is niet alleen een jaar geweest van verdriet hoor. Er zijn natuurlijk best wel positieve dingen geweest ook, vast wel. Ik heb ze niet zo ervaren. Wel weet ik dat ze er geweest moeten zijn. Die strohalmpjes waar ik me aan vast kon houden, waar ik steun van kreeg en die mij deden beseffen dat ik door moest gaan, door moet gaan zelfs. Doorgaan met het verwerken van het verdriet. Het besef dat het allemaal echt zo is, dat jij echt bent overleden, niet meer hier bent.

Doorgaan met het oppakken van mijn werk. Doorgaan met de dagelijkse beslommeringen. Simpele dingen als opruimen, stofzuigen of eten koken. Dingen die voor iedereen heel normaal klinken maar voor mij af en toe helemaal gestolen kunnen worden. Totdat het diepe verdriet weer plaats kan maken voor de realiteit, het is echt zo én er zijn nog meer mensen om mij heen waar ik ontzettend veel van houd. Dan werd ik weer even vriendelijk doch dringend op de vingers getikt of ik kwam zelf tot het inzicht dat het zo ook niet gaat. Iedere keer weer, iedere keer een stapje verder om daarna weer drie stappen terug te doen. En dan een stapje verder en nog maar twee stappen terug te zetten. Totdat ik op de plaats zelf kan blijven staan en dan misschien zelfs wel een stapje vooruit kan maken straks zonder meer terug te hoeven stappen.

2009 zou zo’n jaar kunnen zijn waarin ik dat in ieder geval wel wil gaan proberen. Waarin ik wil gaan proberen de draad weer op te pakken en iets te gaan maken van de rest van mijn leven. Waarin ik ga proberen mijn werkzaamheden uit te breiden en weer te gaan functioneren in de maatschappij want die is nooit gestopt. Die draait ook door, soms letterlijk. En dat zijn dan de momenten waarop iedereen even beseft dat het niet allemaal vanzelf gaat, dat er toch wel meer bij komt kijken als het even allemaal tegen zit.

2009 zou ook het jaar kunnen zijn voor mij om weer wat meer open te staan voor jou man. Als het verdriet een plaats mag krijgen en de boosheid er mag zijn, kan er misschien ook weer liefde voelbaar worden binnenin mij. Misschien zelfs wel weer wat plezier in mijn leven. En vooral contact want ik heb mij nogal behoorlijk afgesloten voor vele dingen en leef op de automatische piloot.

Het is bijna 2009 Jochem-Bram en ik ga beginnen aan een nieuw jaar zonder jou én mét jou. Deze oud & nieuw ben ik bij je, zal een vuurpijl afsteken voor je. Ik zal om je rouwen en ik zal van je houden. Blijf je bij me man, wil je me helpen?

Luv u Jobra!


===================================================================================

22 december

Gevoel

Hé lieve grote, kleine kerel van me. Er gebeurt heel veel hier man, ik zou heel graag die winterslaap nu willen gaan houden. Het is het einde van wederom een heel bewogen jaar en ik wil heel graag, ik zou zo graag willen dat alles in 2009 weer een beetje “normaal” gaat worden lieverd. Ik heb net Narnia gekeken en dat kleine meisje heeft een flesje met druppels die iedereen weer beter maakt en die grote leeuw blaast tegen mensen aan en ze komen weer tot leven. Ik zou zo graag willen dat mijn sprookje ook tot leven komt man. Dat ik kerstavond met jou op de proppen mag komen en dat iedereen dan naar je kijkt, ons kerstkind, en dat er ook iets magisch gebeurt. Ik zou dat zo graag willen, meer nog dan wat ik dan ook voor mezelf zou wensen.

Het zijn koude, barre tijden man. Kerstmis, het lichtfeest. Het feest in het donker. De geboorte van het kind dat verlossing komt brengen. De geboorte van hoop, de geboorte van echtheid ook. Toch voelt het zo kil man, zo koud, zo eenzaam, zo onaf zonder jou. En toch. Toch wil ik dit jaar heel graag weer het kerstfeest vieren met de mensen waar ik ontzettend veel van houd. Mijn kinderen die mij zo dierbaar zijn. Waar ik elke dag heel erg bang voor ben dat er iets met ze gebeurt. Een gevoel dat mij eigenlijk totaal onbekend was totdat jij van ons heen ging. Ik heb altijd zo’n vertrouwen gehad in jou en je broer en je zus. Dat kun je aan mama vragen. Ik heb altijd gezegd om vertrouwen te hebben in het leven en dat de dingen gaan zoals ze moeten? horen? ... zoals ze gaan! En nu, nu is alles ineens helemaal anders. Er is niet meer: het komt wel goed. Er is niet meer: heb vertrouwen. Want als ik toch één ding heb geleerd is dat het geloof daarin, dat de gedachte aan die feiten in één klap van de aarde weggevaagd kunnen worden en dat je met je hele zijn, je hele leven, je hele vertrouwen ook, in één keer keihard onderuit gehaald kunt worden.

Ook wil ik het graag vieren met je moeder, die mooie vrouw, die samen met mij deze uitdaging aangegaan is om drie hele mooie kinderen op de wereld te zetten en waar ik haar elke dag, nog steeds, ontzettend dankbaar voor ben. Ook ben ik Corina heel dankbaar dat zij ons heeft gesteund en dat zij er is voor ons in deze hele moeilijke tijden. En dan nog mijn nichtje Jacqueline. Zij is voor mij een hele grote steun geweest het afgelopen jaar en nog steeds staat zij me bij met raad en daad.

Het is weer kerst Jochem-Bram, een feest dat mij voor altijd zal doen herinneren aan een heel fijn feest. Een feest dat jij door je humor, je eigen inzet en je eigen inzicht tot een onvergetelijk feest hebt gemaakt voor mama, je broer en zus, Corina en mij. Nooit zal er ook maar iets hetzelfde zijn Joch, zo zonder jou en wat blijft er nu uiteindelijk wel hetzelfde een leven lang? Alles verandert continue om ons heen en zo hoort het ook. EN dat zou niet moeten gelden voor een kind, mijn kind, mijn Jochem-Bram. Sommige dingen horen gewoon niet J en dit is er één van.

Ik houd van je Jibber en als ik iemand van Walt Disney ooit ergens tegen zal komen dan weet ik wat de volgende film zal gaan worden en jij speelt de hoofdrol samen met ons allemaal.

Ooit Jochem-Bram...

===================================================================================

14 december

Steeds...

Ik leef verder, van minuut tot minuut, van uur tot uur, van dag tot dag en nog erger, van maand ..., jaar ..., tot ... . Alles gaat verder, verder welke kant op eigenlijk? Verder van alles vandaan, verder overal naar toe? Het voelt in ieder geval als verwijdering van, het verder verwijderd raken van de tijd, de aanwezigheid, het stromen, de intentie, de mogelijkheden, de potentie, het lijfelijke, het gemis, de vreugde, het verdriet, het gevoel, het zijn, het leven van... Jou!

De blik in de ogen van je moeder, de blik in de ogen van je broer, de blik in de ogen van je zus, de blik in de ogen van Corina, de blik in de ogen van hen die jou dierbaar zijn, de blik in de ogen van hen die jou nooit zullen vergeten. Het is een stempel op mijn hart, op mijn leven. Het is zo’n intense spiegel, al de pijn die ik voel door mijn hele lijf, door mijn hele zijn, de onvergetelijke pijn die jouw heengaan bij mij heeft achtergelaten en die ik in de ogen van mijn dierbaren terugzie.

Het doet pijn, heel veel pijn, om al die gaten te voelen en te ervaren die er zijn achtergebleven. De wegen die ik bewandel en die ik elke dag passeer. Een hele simpele bocht waar ooit iets is gebeurd, waar ik mijn herinneringen aan heb, diep verdriet overvalt mij want jij was toen bij mij. Jij was toen aanwezig in mijn leven, jij maakt onderdeel uit van die herinnering en jij, jij bent er niet meer, er niet meer bij. Je bent weg J en ook al ben je af en toe weer voelbaar in mijn leven toch ben je niet meer hier als J-B, als Jobra, als Jochem-Bram, als mijn zoon. Als de zoon van je moeder, als de broer van die kanjers van mijn andere kinderen en ik denk niet dat je ooit, ooit, ooit zult beseffen wat een onwijs diep verdriet en wat een leegte er hier op aarde is achtergebleven na jouw heengaan man. Het is zo in- en intens zwaar.

Diep bedroefd en in een zwart gat bevind ik mij. Diep bedroefd klim ik omhoog en ontdek dat er aan de oppervlakte niet veel nieuws te beleven valt; jij bent er nog steeds niet. Zinloos, machteloos, eindeloos..., helaas niet pijnloos laat ik mij weer vallen. In dat zwarte gat, waar even niets hoeft, niets moet, niets voelbaar is en waar het zo fijn vertoeven is totdat... Totdat de klim weer begint naar het leven, een leven zonder jouw grote sterke lichaam. Een leven ook nog steeds zonder vreugde, zonder humor, zonder liefde en zelfs zonder leven...

Steeds meer mis ik je man!

===================================================================================

10 december

Natuurlijk?

Zo ongelooflijk, in een tijd waarin ik de moed bijna opgeef, niet meer geloof dat ik ooit weer eens blij zal zijn. Een tijd ook waarin ik mij niet lekker voel en allerlei onderzoeken onderga. Waarin deze donkere maand mijn dagelijkse leven zo beïnvloedt. In deze tijd kan er nog wel meer bij...

Ik haalde even mijn dagelijkse boodschappen bij Deen. Toen ik de winkel verliet hoorde ik een grote klap en recht voor mijn neus werd een scooter aangereden door een auto die links afsloeg. Het was druk, iedereen keek en er reageerde niemand. Ik rende er op af en hielp de jongen overeind, hij stond op en mankeerde bijna niets; een enkele schaafplek. Zijn scooter total loss. Ik voel mij zo blij van binnen dat dit goed is afgelopen en terwijl ik terug naar huis loop begin ik te trillen op mijn benen, de tranen stromen over mijn wangen...

WAAROM??? WAAROM??? WAAROM???

Waarom hij wel Joch en jij niet? Waarom kan hij zijn verhaal doen bij zijn familie, geschrokken, trillend misschien en LEVEND!!! Geen verdriet, geen gemis, geen wanhoop. Alleen materiële schade. Zal iemand het zich daar thuis realiseren? Zal iemand zich realiseren hoe geweldig het is om je zoon weer thuis te zien komen na zo’n klap? Ik zou dit klote scenario voor niemand wensen hoor maar als ik mocht ruilen? Ja, dan toch liever die van een ander. Hard hoor als ik mij dat zo realiseer en ook wel de realiteit denk ik voor elke ouder.

De schrik zit er goed in man. Dit soort ongelukken gebeuren dagelijks, overal en toch... Als ik het van zo dichtbij meemaakt dan ga ik toch vergelijken, toch kijken waarom hij niet en jij wel? Waarom de ene wordt gewaarschuwd en de ander er zomaar niet meer is, nooit meer?

Het blijft ongelooflijk, hoe ik er ook over nadenk, navoel en naleef.

Alles blijft er NA...

===================================================================================

09 december

Voorbij

Er zijn nu veel momenten dat ik het helemaal niet meer trek. Die momenten lijken juist toe te nemen in plaats van af te nemen. Nog steeds kan ik er niet bij dat je er niet meer bent lief. Nog steeds elke dag sta ik op en denk aan je ondeugende koppie. En dat terwijl dit rouwen zo vermoeiend is, soms kan ik het zo helemaal zat zijn en wil ik dit allemaal helemaal niet. Wil ik alles terugdraaien. Ik luister dan naar Getshemane, een nummer uit de musical Jesus Christ Superstar waarin Jezus zingt:

Take this cup away from, for I don’t want to drink it’s poison.

Zo voel ik dat dan ook, ik wil dit niet meer, al die pijn en al dat verdriet en al dat gemis.

Tis buiten donker en koud, guur en nat. Gisteraaf was ik ff met je zus naar de Mac. Toen ik haar vroeg of ze in de auto wilde eten, in het restaurant of bij jou, was de keuze snel gemaakt. In de regen hebben we bij je gestaan en gepraat over de keren dat we samen naar de Mac zijn geweest. De laatste keer zelfs vlak voor het ongeluk. Je wilde geen kaas op je Big Mac en toen die eindelijk gebracht werd zat er toch kaas op. Ach, geeft niet hoor zei je nog. Ik nam de burger mee en heb een andere voor je gehaald. Je vond vaak alles wel prima. Je had er gewoon nog steeds bij moeten zijn J. Dan hadden wij niet daar gestaan maar gezellig in het restaurant gegeten of op de parkeerplaats van de Mac, waar wij zo vaak stonden als we maar even in de buurt waren. Ach, ik betaal wel zei je dan en daar gingen weer een zootje hamburgers door het luikie. Ik mis dat Joch, ik mis jou.

Sinterklaas is voorbij gegaan dit jaar, net als vorig jaar. Ik denk dan veel aan de prettige tijd die wij dan samen hadden. Ik vond het altijd heerlijk om jullie blijde gezichten te zien en het gezellig te maken. De eerste jaren was het scheuren en meer en meer kado’s openen. Later werd dat steeds meer genieten van de kado’s die je kreeg. De soldaatjes, de auto’s, de lego. De spullen voor je kamertje en je computer en later voor je brommer. Alles ligt daar maar te wachten op jou, ligt daar tot... Sint Juttemis?

Ik ben moe en verdrietig Jochem-Bram en ik mis je zo onwijs erg!

===================================================================================

01 december

Het einde

Het woord “overmoed” kan ik maar niet loslaten. Het is een woord dat onderhuids al langere tijd speelde en een paar weken terug ineens de oppervlakte bereikte. Het is voor mij zo’n heftig woord geworden met heel erg veel lading. Overmoed; meer doen dan nodig is, meer moed tonen dan nodig is, over je moed heen gaan, teveel moed tonen, moediger zijn dan je hoeft te zijn. Roekeloosheid, hoogmoed, angst, te groot zelfvertrouwen, zelfoverschatting, trotsheid, waaghalzerij... Wanneer ben je overmoedig? Als je jezelf wilt bewijzen? Als je bang bent? Als je jezelf wilt overstijgen? Als je indruk wilt maken? Wat het antwoord ook is, je bent volgens mij niet meer bezig met jezelf zijn. Je bent buiten jezelf getreden, buiten je eigen grenzen gegaan om er bij te horen door je “over”moed te tonen.

Het doet me heel veel, dit woord. Jij op je snelle brommer, plat door de bochten, zo plat als een motorcoureur dat op het circuit doet maar dan wel mét bescherming en zonder tegenliggers. Was je overmoedig geworden Joch, op een snelle brommer, alles uitproberend, snel sneller snelst. Zoals je jouw leven geleefd hebt? Wist je het man, wist je dat de snelheid jou uiteindelijk zou overwinnen? Het doet zoveel pijn, zoveel pijn en zoveel verdriet.

Vandaag las ik in een krant dat iemand zijn broer verloren heeft en is gaan eten, heel veel eten, ruim twee keer zo zwaar is geworden. Om zijn verdriet en dat van zijn ouders en geliefden maar te kunnen dragen. Uiteindelijk kun je volgens mij niet meer en zal er toch een moment van bezinning moeten komen of je eet je dood. Niet dat het nog erg veel uitmaakt. Pas als je tot inzicht komt en beseft waar je mee bezig bent zal er een einde komen aan wat voor oplossing dan ook die je verzonnen hebt. Tot je lichaam aangeeft dat het niet meer verder kan. Als je dan ook overmoedig wordt of bent ga je door zoals Nicholas Cage in Leaving Las Vegas, die zichzelf dood drinkt. Zoveel verdriet en onmacht, zoveel “niet verder meer willen”.

Ik ben moe man, niet meer moedig. Ik ben kapot man, geestelijk, lichamelijk en emotioneel gebroken en ik ben niet de enige. Gelukkig zijn er een aantal mensen om me heen die alles nog steeds de moeite waard maken. Ik ben trots op mijn eerste jongen, je broer, hij probeert de draad op te pakken, studeert en laat van zich horen. En ik ben heel trots op mijn dochter, je zus, hoe zij elke dag weer probeert te leren voor school en om verder te gaan. En ik ben heel trots op je moeder die ook, ondanks alle verdriet, al het gemis, toch ook weer aan het werk is gegaan, ook al is het ontzettend zwaar. Trots op mezelf kan ik helaas niet zo voelen, zoals ik nog maar heel weinig gevoelens toelaat. Ook ik probeer het wel man, iedere dag weer. De draad oppakken van het dagelijkse leven waar jij zo’n groot onderdeel van bent, is erg moeilijk, bijna onmogelijk, met al dit verdriet in mijn hart.

Niets is eindig...

===================================================================================

25 november

Mijn wanhoop

Man, wat heb ik het toch weer slecht, al weken lang, wat is het toch gek zo zonder jou. Elke dag, elk moment van elke klote dag, mis ik je meer en meer. Als mensen tegen me zeggen dat het nog vers is, dat het allemaal nog kan en mag dan denk en voel ik: WAT NOU? Ik mag helemaal niets, ik moet weer “er zijn” en presteren! Wie zal ooit kunnen beseffen wat ik allemaal meemaak. Ondanks alle emoties rond je overlijden, mijn constante proberen om je weer terug te krijgen, mijn constante proberen om voorbij te gaan aan alles wat ik allang al weet; je bent er niet meer. Je bent overleden...

Geen moment zal iemand die dat niet heeft meegemaakt ook maar 1 moment ooit beseffen wat dit allemaal betekent... Jochem-Bram, ik mis je, meer dan ik hier op schrift kan stellen... Ik voel me net als een heel klein kind die zijn zin probeert te krijgen, een heel klein kind dat gaat drammen, dreinen om zijn zin te krijgen. Ik ben leeg man, vlak, emotioneel een wrak, leeg gehaald, verdwenen. Waar ben je gabber?

Op mijn weg kom ik elke dag een boom tegen, een hele grote treurwilg. Deze boom was altijd zo groot totdat de afgelopen storm enkele van zijn takken afbraken. Deze treurwilg, mijn symbool voor alles wat standvastig is, voor alles wat blijft, is nu nog meer symbool van alles wat vergankelijk is. Alle takken hebben ze nu afgezaagd, er een kale stam van gemaakt. Maar weer zien wat er van komt volgend jaar of ook nooit meer? Het is heel triest om naar deze boom te kijken nu, ergens leeft hij nog maar het zal niet meer dezelfde boom worden als dat het ooit was. De lange takken tot in het water groeiend, de koelte in de zomer, de pracht in de herfst, de trots in de winter en de hoop in de lente. Allemaal zomaar voorbij door een noodlottige storm.

Het is heel moeilijk om nog wat te schrijven man, ben dit stuk al een tijd geleden begonnen, ik kom steeds niet verder. Ik mis je meer dan ooit, meer dan ooit besef ik wat ik allemaal ben kwijt geraakt. En nee, het interesseert me echt geen reet wat daar voor in de plaats komt want als ik mocht kiezen zat je zo weer hier naast me, met je mooie grijns op je bekkie en je grote armen om mij heen geslagen.

Ik mis je mattie!

===================================================================================


30 oktober

Fock!

Was vanaaf weer ff online met je MSN man. Af en toe ff inloggen om je account niet kwijt te raken en om af en toe je mail nog ff door te lezen. Nog steeds lees ik heel veel uitnodigingen op je account. Voor Hyves, Facebooks en weet ik veel wat nog meer allemaal voor shit. Aan de ene kant heel frustrerend, ik ken al die mensen niet, aan de andere kant nog steeds een teken dat jij bij al deze mensen nog steeds in hun contactlijst staat. Op wat voor manier dan ook denken nog steeds heel veel vrienden en vriendinnen aan jou. Op wat voor manier dan ook ben jij nog steeds niet weg voor zoveel mensen. Niet de delete knop gebruikt om jou te verwijderen. Niet de Jobra weggehaald uit de lijst van contactpersonen. Niet een streep gezet onder het verhaal van Jochem-Bram. Niet alles wat iedereen met jou samen had in één keer weggehaald.

Ik zag je logo weer man, je MSN logo met SUP! De eerste keer dat ik dat zag dacht ik dat het Shut Up Please betekende en drukte ik degene die dat op MSN zette naar mij gewoon maar weg, wat een lul. Later hoorde ik dat het ‘sup betekent: wassup!!! Hoe gaat het, wat is er met je, wat wil je... Slang dus. Ik sprak een paar van je vrienden man, doet me toch altijd weer ff goed. Alsof het goedmaakt dat ik ze nooit meer in levende lijve zal ontmoeten op een verjaardag van jou, op een feestje van jou of gewoon, zomaar thuis, chillen op de bank. Of zal chillen dan alweer uit zijn? Is er dan alweer wat anders ‘cool’? In ieder geval werd het mij allemaal weer even teveel toen ik dat zag.

Je was altijd zo bezig op al die sites met komische filmpjes, leuke plaatjes, als er maar humor in zat vond jij dat prachtig. Vele links heb je naar mij doorgestuurd. ‘Pap, moet je deze s ff kijken’ zei je dan op MSN en gelachen heb ik. Het waren juist niet alleen maar filmpjes over de pijn en het verdriet van anderen, die staan er zat op internet. Nee, juist de filmpjes met ‘good taste’, die trokken jouw aandacht. Ja, een goeie smaak en humor dat zijn woorden op jouw lijf geschreven lieverd. Oh man, ik vind dit toch zo moeilijk om allemaal op te schrijven. Het doet me letterlijk zoveel pijn in me barst.

In het dagelijkse leven kan ik mij nog steeds heel erg moeilijk concentreren, slaap ik nog steeds heel erg kort, onrustig en slecht. Heeft het leven nog wel zin zo? En dan besef ik me voor het eerst dat ik nog twee kanjers van kinderen heb, jouw broer en zus. En voor het eerst sinds jouw heengaan besef ik dan dat ik er ook voor hun wil zijn. Tot nu toe kon mij dat niets meer interesseren, al werd de hele wereld aan farden geschoten. Niet dat ik ineens vertrouwen heb in het leven; ik heb van heel dichtbij meegemaakt dat leven een ontzettend tijdelijk begrip kan zijn. Wel dat ik vanaf nu wil gaan proberen in ieder geval vertrouwen in hun te hebben. Met jou als Guardian Angel moet dat toch wel lukken?

Toch... ?

===================================================================================

29 oktober

Hoi lieverd

Het is zo onvoorstelbaar allemaal dat ik 16 jaar lang bij je ben geweest, 16 jaar lang jou heb verzorgd en begeleid en dat dat dan zomaar in één klap allemaal weg is. Dat heel jouw verschijning helemaal weg is. Elke dag weer bedenk ik me dat. Elke dag weer sta ik op en denk als eerste: wat als... Wat als hij er straks toch ineens weer zou zijn, als hij straks ineens weer voor mij staat. Wat als blijkt dat ik al die tijd gelijk heb gehad en dat dit allemaal één grote nachtmerrie is geweest, al die tijd. Op de, nou dan..., die dan volgt ga ik maar niet nadenken omdat ik weet dat ik mezelf voor de gek houd. En toch, wat als... nou dan...

Ik mis mijn vader ook vaak, ik denk ook heel vaak aan mijn vader. Deze week nog man, zat ik Ali te kijken, de biografie van Cassius Clay a.k.a. Muhammad Ali en bedacht me dat het wel een film zou zijn geweest om samen naar te kijken, jij en ik. Toen herinnerde ik mij hoe mijn vader ons vroeger uit bed haalde om naar het boksen te kijken. Dat was toen helemaal ver weg; in Amerika! Ik kan mij niet meer herinneren, ik zal een jaar of zeven geweest zijn denk ik, of ik dat boksen nou wel zo leuk vond. Waar het om ging is dat het spannend was, midden in de nacht uit bed, met mijn grote broer en grote zus én met mijn vader naar het boksen kijken. Dát was waar het om ging. Dát was de spanning allemaal wel waard. Vaak zit ik een film te kijken en zou dan willen dat je bij mij was. Grote bak popcorn erbij en een groot glas cola. Je hebt heel wat films gezien. Vaak vroeg ik aan je of je bij me kwam zitten om een film te kijken, net uit op dvd en dan zei je dat je die al gezien had. Ik geloofde dat niet natuurlijk maar je wist precies te vertellen hoe hij ging. Oh, bij die en die gekeken zei je dan of in de bioscoop gezien.

Ik mis mijn vader ook vaak J maar dat is in de verste verte niet te vergelijken met hoe ik jou mis, hoe oneerlijk ik het nog steeds vind. Dat een kind van 16 jaar oud komt te overlijden. Een kind van 16 jaar oud met nog een hele toekomst voor zich. En dat is heel anders dan mijn vader die op 73 jarige leeftijd, ook nog niet echt oud, is overleden. Hij heeft wel die toekomst zelf in mogen vullen, op zijn manier en dat had ik jou ook zo graag gegund man. Net toen je jouw eigen gang begon te gaan, je eigen wegen uitstippelde, je eigen vrienden begon te krijgen. Juist toen werd je zo bruut weggehaald bij ons en dat doet pijn, heel veel pijn.

Morgen komt je zus weer bij me langs, weer zonder jou en ook al is het al meer dan een jaar geleden, ik kijk toch altijd even achter haar om te kijken of... Ik kijk toch altijd even om haar heen of...

Ik jou misschien ergens zie...

===================================================================================


22 oktober

Waar ben je?

Yo mannetje, waar ben je toch? Waar zit je toch? Waar hang je uit? Ik mis je alweer zo lang hier om me heen, het is zo stil zo zonder jou. De weken vliegen echt voorbij en het is moeilijk om even pas op de plaats te maken. In mijn hoofd gaan honderden verhalen die ik graag op papier wil zetten maar het lukt me niet. Eén jaar en drie weken alweer, ja zelfs alweer drie weken geleden dat de eerste herdenking een feit was en nog steeds is het zo ongelofelijk moeilijk om te accepteren dat jij niet meer bij ons bent. Ik denk heel veel aan de tijd dat je nog klein was, je was zo’n ondernemend mannetje, zo goudeerlijk, zo de wereld ontdekkend.

En er is nog zoveel meer te ontdekken Joch, je had nog lang niet alles gezien, gedaan, meegemaakt. Er is toch nog ontzettend veel te doen. Waarom bleef je niet wat langer man, waarom moest je van ons heengaan? Kon het niet anders? Dat is waar ik heel veel aan zit te denken. Had het ook anders gekund? Heb ik wel alles gedaan om je hier te houden? Natuurlijk heb ik fouten gemaakt en deed ik niet alles goed, ik ben ook nog steeds aan het leren en dat gaat vaak pas als je fouten maakt, daar leer je van. Daarom zou ik nu graag willen weten wat ik fout heb gedaan zodat ik er van kan leren want weet je dat is het stukje dat ik nog steeds helemaal niet snap; wat MOET ik hier nou van leren?

Ik kan me niet vóórstellen dat ik op een dag wakker word en dan tegen de spiegel zeg: Goh, wat goed dat Jochem-Bram is overleden, het doet nog steeds wel pijn maar ik heb er zoveel van geleerd! Sterker nog, alles wat ik er van kan leren mogen ze van mij houden.

- Je komt er sterker uit, let maar op! Pff, laat mij maar zwak blijven dan, als jij maar weer hier bent!

- De pijn wordt wel steeds minder na verloop van tijd. Laat de pijn maar blijven, als jij maar weer terugkomt.

- Het was jouw keuze om te gaan maar jij kunt je toch ook hebben vergist? Waar is de “Undo” button, zodat jij weer bij mij kunt zijn?

- Ik moet weer verder want het leven gaat door. Laat mijn leven maar stoppen, als jij maar weer verschijnt.

Het valt niet mee man, het valt allemaal echt niet mee!

===================================================================================

04 oktober

Verdriet

Een diep, diep verdriet overmand me en dat mag even helemaal zo zijn. Ik ben het dagboek aan het opdelen in maanden, het was niet meer controleerbaar zo. Ik lees voor het eerst fragmenten van mijn eerste dagboekverhalen. Kleine stukjes, woorden die me opvallen, trekken even mijn aandacht. Pijn. Gemis. Verdriet. Ongeloof. Waarom? Wie is toch die man die zoveel schrijft over zijn gevoelens? Over zijn gevoelens over het afscheid nemen van zijn kind, zijn zoon, zijn spiegel. Het duurt even voordat ik besef dat ik dat ben, het duurt even voordat het tot mij doordringt dat ik het ben die dat allemaal heeft opgeschreven. Al die woorden van pijn, gemis, verdriet en ongeloof. Die man, dat ben ik...

Ik draai mijn muziek, Jesse Malin & Bruce, Marco, Deep Purple, The Helio Sequence. Mijn mooie gevoelige nummers, mijn huilnummers. Zulke mooie muziek, zulke mooie teksten, zo echt allemaal, zo gevoelig. Wat een contradictie met de werkelijkheid, met wat er werkelijk allemaal gebeurd is. Is écht dan niet werkelijk? Jij bent echt weg, écht al meer dan een jaar weg en dat is werkelijk gebeurd en toch is dat niet mijn werkelijkheid, wel steeds een beetje meer, elke dag een beetje meer écht waar dat jij hier niet meer bent met je fysieke aanwezigheid.

01 oktober is niet onopgemerkt voorbij gegaan man. Het was een hele zware dag en het was een hele mooie, fijne dag. Mooie mensen om ons heen, mooie momenten zijn er geweest. Ik ben ’s morgens eerst een paar boeketten gaan kopen en een paar vazen, om bij de plek van je ongeluk te plaatsen en ook één voor bij je monument. Dat was al erg heftig, de weg naar de plek toe. De hemel was zwart, het hoosde van de lucht, gelukkig was Freddie bij me, mijn groene makker. Ik heb daar een tijdje gezeten man, de muziek schalde uit de boxen, Slam FM, het beste wat ik kon vinden, our music! De regen ging maar door en door, zoals iemand ook schreef naar me: de wind, de regen, het weer, het laat allemaal zien hoe ik me op dit moment voel.

Daarna met mama rozen voor je gekocht en kaarsjes, Wim-Cees wilde veel lichtjes bij je plaatsen vandaag. We hebben het monument ff helemaal opgefleurd, voor zover dat kan bij een monument. Neh, dat kan wel, het is alleen zo tegenstrijdig allemaal. 30 september heb ik al wat nieuwe planten geplaatst, wat fleurige bloeiende planten. Ik heb al meerdere keren gelezen en/of geschreven dat bloemen niet helemaal jouw ding waren maar toch is dat niet helemaal waar. Je had zeer zeker iets met de natuur. De natuur heeft jou altijd wel gefascineerd. Het was droog J, het was droog toen wij even met ons gezinnetje bij jouw monument stonden en het aan het verzorgen waren, heel speciaal weer. Net als de 30e, hozen en hozen en op het moment dat ik de plantjes heb geplant was het gewoon helemaal droog. Op het moment dat wij klaar waren en nog even dicht bij elkaar stonden kwam de zon door de donkere wolken heen en liet een straaltje licht zien, een straaltje warmte, een straaltje van hoop? Soooo bijzonder...

Daarna hebben we de verjaardag gevierd van je broer, je grote broer, je kleine broertje, Wim-Cees. Hij heeft een glazenset gekregen van jou, leek me wel een mooi cadeau en hij is er blij mee. Familie, vrienden en kennissen waren er. Ber was er bijna de hele dag, Dennis & Raymo en natuurlijk Danny boy, bijna al Danny man. De ondersteuning voelde goed en toen besefte ik ook dat er balans was die dag, het verdriet mocht er zijn en ook het geluk. De twee verjaardagen konden die dag er samen zijn voor mij en dat voelt nu nog steeds heel erg goed al wordt het gemis er geen moment minder door.

Ooh mannetje, ooh lief kind van me, ooh grote sterke kerel. Wat blijft dit toch ongelofelijk allemaal!

======================================================================================

01 oktober 2008

Lang en kort

Ik heb je alweer zo lang niet gezien man en tegelijkertijd namen wij gisteren nog afscheid van elkaar op mijn verjaardag. Vandaag is er weer een verjaardag of eigenlijk twee. Wim-Cees verjaart vandaag, 20 jaar wordt hij. Vorig jaar zat hij nog in Parijs en heb ik hem niet eens gefeliciteerd omdat het eerste gesprek dat wij die dag hadden, een gesprek vol afschuw, verdriet en verbazing was. Op zijn verjaardag in 2008 proberen wij het anders te gaan doen al zal jouw heengaan als een rode draad door de dag lopen, zoals door de afgelopen maand en de komende, zoals het ook het afgelopen jaar en het komende zo zal zijn want wat zit dit toch ontzettend diep. En dat is dus de tweede verjaring; een jaar, 12 maanden, 53 weken, 366 dagen, vele uren, nog meer minuten en seconden. Het is overdreven dat ik ze allemaal nog kan herinneren, ik heb hele periodes overgeslagen voor mijn gevoel maar ik heb ze wel allemaal gevoeld, al die momenten zonder jou.

Een jaar lang bijna elke dag heb ik je monument bezocht, verzorgd en ervoor gezorgd dat er dag en nacht een lichtje voor je brandt. Gezorgd dat er verse bloemen bij je zijn en mooie plantjes om aan te geven hoeveel wij van je gehouden hebben tijdens je leven en nog steeds van je houden nu je er niet meer bent. En dat hebben wij niet alleen gedaan. Veel familieleden, vrienden van ons en vrienden/vriendinnen van jou hebben hierbij geholpen en zijn een grote steun geweest het afgelopen jaar. Voor mij is het een hele bijzondere plek geworden, een plek van rust en stilte. Een plek waar ik heerlijk in de warme zon heb zitten staren, schrijven, huilen en vragen, vragen, vragen... Een plek waar ik met mijn motor heerlijk heb staan blazen bij je, open dat gas, laat maar horen dat mooie geluid. Een plek ook waar ik mijn boosheid, mijn kwaadheid heb geuit, waar ik heb staan schreeuwen van onmacht, waar ik heb gesmeten met dingen en waar ik heb staan vloeken en tieren. Maar vooral is het een plek geworden van jou. Het monument van mooie steen, glad aan de ene kant, robuust aan de andere kant. De grote boom, aan de ene kant jouw stevigheid, jouw kracht en aan de andere kant jouw zachtheid, jouw levenskracht.

Vandaag wordt op je school in elke klas een stukje voorgelezen:

Dagopening: woensdag 1 oktober 2008

n.a.v. de sterfdag van Jochem-Bram Pennekamp (1 okt 2007)

“Een tragisch brommerongeluk”

Precies een jaar geleden:

Jochem-Bram Pennekamp uit 4 HAVO had het eerste uur Engels. Hij was opgetogen: het was zijn enige lesuur van die dag! Op de brommer vertrok hij van school. Niemand vermoedde dat het zijn laatste ritje was en dat hij nooit meer zou terugkomen.

Toen, tijdens het 4e uur: alom ongeloof, verbijstering en verdriet bij het horen van het droevige nieuws dat Jochem-Bram met zijn brommer was verongelukt.

Jochem-Bram was een opvallende leerling; hij was vaak ongeremd en zei wat hij dacht. Soms kon hij een grote mond opzetten. Naar jongens toe kon hij behoorlijk stoer zijn. Toch was hij ook een gevoelige jongen wat hij vaak niet liet zien. De meisjes vertelden dat hij echt naar je keek en onmiddellijk zag dat er iets niet in orde was. Hij had een klein hartje en als hij je echt vertrouwde, besprak hij ook zijn onzekerheid.

Verschillende leerlingen schreven een jaar geleden gedachten op bij deze tragische gebeurtenis.

Vandaag, de sterfdag van Jochem-Bram, willen we bij enkele gedachten stil staan:

“De leegte die hij achterlaat,

vult zich langzaam met alle lieve herinneringen

die we aan hem hebben”

“Huil niet omdat hij er niet meer is,

maar glimlach omdat hij er was”

“Nu besef ik pas dat de dood heel dichtbij is.

Het ene moment heb je een heel leven voor je,

het andere moment is dat allemaal weg”

Vandaag zijn er in de hal bij het monument in de 0.20-gang kaarsen aangestoken voor hem. Op het monument staat zijn naam geschreven als herinnering dat hij tijdens zijn Werenfridus periode is overleden.

Wij wensen iedereen veel sterkte toe en vandaag in het bijzonder de ouders, zus en familie van Jochem-Bram.

Zo fijn dat ze dit doen, dat geeft zoveel kracht en moed om toch maar weer door te gaan. Dank je wel!

Hoe dan ook man, het wordt vandaag een hele bijzondere dag en dat zal 1 oktober voor ons ook altijd blijven. Ik houd van je kanjer en zal dat ook altijd blijven doen!

 
© 2019 Jochem-Bram
Joomla! is Free Software released under the GNU General Public License.